tag:blogger.com,1999:blog-81676990515465216632011-10-29T19:46:55.009+03:00σκεψεις, ιδεες, αποψεις, οτι μου αρεσει απο αλλου... ενας αχταρμας!mikros fokionhttp://www.blogger.com/profile/01407581594450376740noreply@blogger.comBlogger261100tag:blogger.com,1999:blog-8167699051546521663.post-28661523693848127012011-10-18T13:08:00.000+03:002011-10-18T13:08:08.969+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-Wm0-st9wAxo/Tp1MjiG6HJI/AAAAAAAAAyY/CB00mL1DRfE/s1600/mathitis.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://3.bp.blogspot.com/-Wm0-st9wAxo/Tp1MjiG6HJI/AAAAAAAAAyY/CB00mL1DRfE/s400/mathitis.jpg" width="355" /></a></div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Κάθε εβδομάδα ζούμε μια διαβολική εβδομάδα με τον κατήφορονα μην έχει τέλος. Ακόμα και το κούρεμα 50%-70% δεν θα είναι η τελεία στονκατήφορο αλλά ένα ακόμα σπρώξιμο. Και αυτό γιατί το σχέδιο<span style="color: red;"> ήταν και παραμένειδιαφορετικό</span> από αυτό που θα ήταν προς το <span style="color: blue;">συμφέρον των πολιτών</span> αυτής της χώρας.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Όμως καλό θα ήταν να δούμε κάποια στοιχεία αυτής τηςπρωτόγνωρης ιστορίας. Δημιουργήθηκε ένα απίστευτο χρέος με επιλογή και ευθύνητων πολιτικών και <span style="color: red;">καλείται ο πολίτης</span> να πληρώσει τα σπασμένα. Ο Πάγκαλος είχεπει ότι όλοι μαζί τα φάγαμε. Δεν έχω χαϊδέψει ποτέ τους πολίτες – ψηφοφόρουςκαι δεν σκοπεύω να το κάνω. Η βασική ευθύνη μας είναι ότι λειτουργούμε με ένα<span style="color: #741b47;">εγωιστικό σκεπτικό</span>. Ας καίγεται ο κόσμος γύρω μας, εμείς παραμένουμε απαθείςόσο η φωτιά είναι έως το σπίτι του γείτονα. Ψηφίζουμε κάποιο κόμμα είτε επειδήείναι οικογενειακή παράδοση (αποδεικνύοντας την παντελή έλλειψη πολιτικήςπαιδείας και λογικής), είτε γιατί προσδοκούμε ένα μικρό ρουσφετάκι, είτε επειδήγευόμαστε ένα ρουσφετάκι, είτε επειδή το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ κυβερνάνε, οι άλλοι δενπρόκειται να βγούνε (λες και τους ψήφισαν οι περισσότεροι αλλά δεν βγήκαν),είτε επειδή την πολιτική την αντιμετωπίζουμε ως ποδόσφαιρο (και πανηγυρίζουμεμετά τις εκλογές επειδή νικήσαμε – τρομάρα μας).</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Η ευθύνη μας λοιπόν είναι <span style="color: #38761d;">στις πολιτικές επιλογές</span> πουκάνουμε. Ουσιαστικά έχουμε ανεχθεί τα λαμόγια και τους<span style="color: #3d85c6;"> πολιτικούς – εγκληματίες</span>ψηφίζοντας τους (πάλι ο Πάγκαλος είχε πει «ας μην μας ψηφίζατε» - δίκιο έχει). </div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Επίσης πολλοί πολίτες έχουν κλέψει από το δημόσιο. <span style="color: #3d85c6;">Λίγα οιπολλοί, πολλά οι νταβαντζήδες</span>. Πολλοί φοροδιαφεύγουν. Πολλοί αδιαφορούν για τογενικό καλό αρκεί να έχουν την ευκαιρία να βολευτούν ή να βουτήξουν.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Είναι και αυτό μια ευθύνη. Μόνο που σε όλους αυτούς<span style="color: red;"> κάποιοιτους επιτρέπουν</span> να έχουν τέτοιες συμπεριφορές. Όταν ερχόντουσαν τα κονδύλια απότην Ευρώπη με το τσουβάλι κάποιοι επέτρεψαν στους αγρότες να τα κάνουνπετσετάκια στους οίκους πολιτιστικής ανάπτυξης και πολυτελή αυτοκίνητα αντί νατα επενδύσουν στην γεωργία και την κτηνοτροφία. </div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Τους φοροφυγάδες μπορείς να τους πιάσεις με έναν απλό τρόπο.Καταγραφή περιουσιακών στοιχείων (μετρητά, ακίνητα, κινητά κλπ) και έλεγχοςφορολογικών δηλώσεων. Τι δεν δικαιολογείται; Πρόστιμο, φυλάκιση, δήμευση. Και ηαρχή να γίνει με αυτούς που είχαν την εξουσία. Και κάθε χρόνο τσεκάρισμαδηλωθέντων και περιουσίας. Με αυτόν τον τρόπο δεν μπορείς να τα γράψεις καιστην πεθερά σου γιατί θα πρέπει εκείνη να αποδείξει που τα βρήκε. Και για τιςοφσορ εταιρείες μπορεί να βρεθεί τρόπος ώστε να μην αποτελούν καταφύγιο τωνκλεφτών.</div><span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;</span><br /><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Η <span style="color: #990000;">βασική ευθύνη λοιπόν είναι των πολιτικών</span>, και σεμεγαλύτερο βαθμό αυτών που είχαν την εξουσία. Αυτοί θα έπρεπε να πληρώσουν τοχρέος που δημιούργησαν και όχι σωρηδόν οι μισθωτοί, οι άνεργοι, οισυνταξιούχοι. </div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><br /></div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Ας πάμε ένα βήμα παρακάτω. Το πρόβλημα όπως έχουμε καταλάβειδεν είναι ελληνικό. Είναι πρόβλημα του συστήματος. Όποιο κούρεμα και να γίνειδεν πρόκειται να λυθεί το πρόβλημα. Όσο η βασική πυξίδα της κοινωνίας θα είναιτο χρήμα και η απόκτηση του με κάθε μέσο αντί η πυξίδα μας να είναι ο άνθρωπος τοπρόβλημα θα είναι μόνιμο. Ίσως με μικρά διαλλείματα, αλλά μόνιμο. Δεν είναιτυχαίο ότι <span style="color: #cc0000;">παγκόσμια το αίτημα είναι να στραφεί η πολιτική προς τον άνθρωπο καιόχι να λειτουργεί ως υπάλληλος των τραπεζών.</span> </div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Το σύστημα έχει μπλοκάρει κατά πως φαίνεται. Και μπορεί οιλαοί να έχουν κοντή μνήμη και να ξεχνούν (παράλληλα να μην μαθαίνουν από τηνιστορία) αλλά το σύστημα νομίζω ότι θα χρησιμοποιήσει την γνώση που έχει. Και ηγνώση αυτή λέει ότι για να ξεπεράσεις μια μεγάλη κρίση <span style="color: #741b47;">πρέπει να κάνεις πόλεμο</span>.Το φοβάμαι.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><br /></div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Πάμε πάλι πίσω στα δικά μας. Μας λένε για κούρεμα 50%. Όμωςδεν θα μπορέσουμε να κουρέψουμε το σύνολο του χρέους καθώς κάποια χρέηεξαιρούνται και κάποια δεν είναι στην ελληνική δικαιοδοσία. Συγκεκριμένα ταδάνεια που έχουμε πάρει από την τρόικα <span style="color: #38761d;">είναι ενυπόθηκα</span> και είναι τηςδικαιοδοσίας του αγγλικού δικαίου. Όποτε εξαιρούνται και αυτά από το κούρεμα.Έτσι το κούρεμα αφορά περίπου 200 δις. Που με το 50% θα γίνουν 100δις.Υπολογίζουν ότι η χώρα θα χρειαστεί να δανειστεί περί τα 25 δις για να στηρίξειτράπεζες και ασφαλιστικά ταμεία.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Οπότε θα κάνουμε ένα κούρεμα για να φτάσουμε το χρέος από τα380 δις στα 300 δις. Μια τρύπα στο νερό δηλαδή. Μια τρύπα που θα μας φέρειακόμα πιο πίσω, που θα έχει καταφέρει να πιάσει τον αρχικό στόχο της τρόικαςγια μισθούς 300 ευρώ (κάτι που το είχε πει ο Καρατζαφέρης ένα χρόνο πριν –νομίζω όχι τυχαία), την ανεργία στα ύψη <span style="color: #0b5394;">ώστε να μην υπάρχουν αντιδράσεις</span> στοξεπούλημα της χώρας και φυσικά στην απόλυτη εξάρτηση της χώρας από τις χώρεςπου θα συνεχίζουν να μας δανείζουν.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Αυτό λοιπόν που θα ακούσετε ως νέα επιτυχία της κυβέρνησηςμε το χρέος να γίνεται διαχειρίσιμο (όπου το χρέος που θα μας έχει μείνει θαείναι μεγαλύτερο από αυτό που μας οδήγησε στο μνημόνιο – όπου μπήκαμε, να μηντο ξεχνάμε, για να γλυτώσουμε την χρεοκοπία), ότι η χώρα σώθηκε (για άλλη μιαφορά) ξεχάστε τα την επόμενη στιγμή. Η χώρα, χωρίς να έχει απαλλαγεί από τοχρέος θα βυθιστεί σε μεγαλύτερη ύφεση, μεγαλύτερη ανέχεια, περισσότερουςφτωχούς, περισσότερους άνεργους. </div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><br /></div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Τι έπρεπε να κάνει η Ελλάδα; Εξαρχής έπρεπε να πει τηναλήθεια στον λαό και να γίνει μια συζήτηση (που ακόμα δεν έχει γίνει) για τοποιες είναι οι συνέπειες κάθε επιλογής. Για παράδειγμα η επιλογή του μνημονίουείχε εξαρχής την συνέπεια της ύφεσης, της φτώχιας, των φόρων που δημιουργούνύφεση και φυσικά της αύξησης του χρέους. Ήταν μια επιλογή ενός φαύλου κύκλου. Γνωστάσε όλους. Και όμως επιλέχθηκε αυτός ο δρόμος που με μαθηματική ακρίβειαοδηγούσε σε πτώχευση. Αφού όμως πρώτα είχε δημιουργήσει <span style="color: magenta;">τις συνθήκες που θαβόλευαν</span> τους δανειστές μας (την Γερμανία και την Γαλλία ας πούμε). </div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Μόνο που η πτώχευση θα γίνει σε μια στιγμή που ήδη οικάτοικοι αυτής της χώρας έχουν φτάσει σε οριακά σημεία. </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Τι θα μπορούσε να γίνει; Αυτό που συζητάνε σήμερα (και πουήταν απαγορευτικό να το ανέφερες πριν λίγο καιρό) και με πιο ουσιαστικό τρόπο.Με ένα γενναίο κούρεμα που θα ερχόταν έτσι κι αλλιώς. Απλά το καθυστέρησαν 2χρόνια. Μόνο που θα γινόταν όταν οι συνθήκες ήταν υπέρ της Ελλάδας. Το μνημόνιοουσιαστικά ήταν ένα πρόωρο μνημόσυνο για την χώρα. Και μάλιστα με μια δανειακήσύμβαση όπου<span style="color: #274e13;"> παραχωρούμε την εθνική μας κυριαρχία και ασυλία. Η οποία σύμβασηδεν έχει περάσει καν από την βουλή. Κάτι που δεν πολυακούγεται</span>. </div><o:p>&nbsp;</o:p><br /><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Παρένθεση. </div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Η στάση του ΠΑΣΟΚ είναι κάτι <span style="color: #6aa84f;">παραπάνω </span>από ύποπτη. Όπως καιτης αντιπολίτευσης. Κανονικά, και ας δεχθώ για λόγους οικονομίας ότι δεν ήξερανεξαρχής το σύνολο του προβλήματος, θα έπρεπε από τον Δεκέμβρη του 2009 να πουντην αλήθεια, να ανοίξουν μια ειλικρινή συζήτηση για το θέμα και τις επιλογέςκαι να προχωρούσαν σε εκλογές και σε δημοψήφισμα. Αντί αυτού επέλεξαν ναοδηγήσουν την χώρα στο μνημόνιο για να σωθούν οι τράπεζες (ντόπιες και ξένες,ιδίως οι ξένες) γνωρίζοντας ότι πολιτικά θα καταστραφούν. Δέχθηκαν μίαμεθόδευση καταστροφής της χώρας, απεμπολώντας τα όποια όπλα είχε καιπαραδίδοντας ουσιαστικά την εθνική κυριαρχία και την δημόσια περιουσία στηντρόικα και τα συμφέροντα που αυτή υπηρετεί. Ξεπούλησαν την Ελλάδα, έχουν τονλαό σε συνθήκες πτώχευσης και τα απλά ομόλογα τα μετέτρεψαν σε ενυπόθηκαδάνεια. Μιλάμε για ένα διαρκές έγκλημα κατά της χώρας και των πολιτών σε βάθοςπολλών γενεών. Δεν μπορώ σε καμία περίπτωση να δεχθώ ότι εγώ, ένας άσχετος μετα οικονομικά και χωρίς τις δικές τους πληροφορίες, έβλεπα το αδιέξοδο τουμνημονίου και την παράδοση της χώρας <span style="color: #b45f06;">και οι κυβερνώντες δεν το έβλεπαν</span>. Ένοχοιείναι και όλοι οι βουλευτές που ψήφισαν όλους αυτούς τους εγκληματικούς νόμους.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Η αξιωματική αντιπολίτευση στην αρχή δέχθηκε αυτήν τηνπολιτική και στην συνέχεια άσκησε μια πολιτική που μόνο σε κάποιες λεπτομέρειεςκαι μόνο επικοινωνιακά εξέφραζε τις διαφωνίες της. <span style="color: #3d85c6;">Μούγκα στην στρούγκα</span> για τηνπαράδοση άνευ όρων της εθνικής κυριαρχίας και την άρνηση του ΠΑΣΟΚ να φέρειστην βουλή την δανειακή σύμβαση. Άσε που ο Σαμαράς θα τιμήσει τις υπογραφές τηςχώρας. Αυτό λέγεται συνενοχή. </div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Η αριστερά για μεγάλο διάστημα έκανε την πάπια με το ΚΚΕ νακάνει ασκήσεις επαναστατικής γυμναστικής με το ΠΑΜΕ ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ ασχολιότανπερισσότερο με τα εσωτερικά του παρά με την πασοκική λαίλαπα.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><span style="color: #e06666;">Πέρασε ένας χρόνος</span> από την υπογραφή της δανειακής σύμβασηςγια να γίνει μια ερώτηση από τον ΣΥΡΙΖΑ στην βουλή. </div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Κανονικά θα έπρεπε από την αρχή να ουρλιάζουν και ναενημερώνουν τον κόσμο για το τι γίνεται. Και υπήρχαν τρόποι να γίνει όσομποϊκοτάζ και αν είχαν από τα ΜΜΕ. Αλλά δεν έκαναν τίποτα. Δυστυχώς η αριστερά στηνΕλλάδα έδειξε ότι είναι κατώτερη των περιστάσεων και των προσδοκιών.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Τα ΜΜΕ και ιδιαίτερα η τηλεόραση με τον τρόπο της και την<span style="color: red;">άθλια προπαγάνδα</span> <span style="color: red;">στήριξε το έγκλημα </span>κατά της χώρας και των πολιτών. Μόλις στοτελευταίο εξάμηνο άρχισαν κάποιοι να αλλάζουν ρότα, βλέποντας προφανώς ότιείναι πλέον και αυτοί στο κάδρο των ενόχων. Όσο ύποπτος και εγκληματικός είναιο ρόλος της κυβέρνησης άλλο τόσο είναι και των περισσότερων ΜΜΕ.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Για τον Καρατζαφέρη και την κόρη του επίτιμου δεν έχωσχόλια. Απλά να αναφέρω ότι ευτυχώς που ο Καρατζαφέρης στήριξε το μνημόνιογιατί διαφορετικά η ακροδεξιά θα είχε πολλούς υποστηρικτές. Σε εποχές τέτοιωνκρίσεων οι λαοί<span style="color: #0b5394;"> ή επαναστατούν ή ακολουθούν έναν ακροδεξιό πολιτικό</span>. ΣτηνΕλλάδα δεν έχει γίνει ακόμα ούτε το ένα ούτε το άλλο. Φοβάμαι ότι εντέλει ενμέσω πανικού θα αλληλοφαγωθούμε.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Κλείνει η παρένθεση. </div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><br /></div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Τι μπορεί να γίνει; Μια ρήξη με το σύστημα. Η εγκληματικήπολιτική του ΠΑΣΟΚ βγάζει μόνο στην απόλυτη καταστροφή της χώρας για δεκαετίες.Η ΝΔ δεν πρόκειται να κάνει κάτι διαφορετικό. Ο Σαμαράς<span style="color: #0b5394;"> θα τιμήσει</span> τιςυπογραφές της χώρας. Το έχει πει. Εντάξει θα ζητήσει επαναδιαπραγμάτευση. Θατου πουν «όχι» και θα τιμήσει τις υπογραφές.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Για την αριστερά, τι να πω. Κατώτεροι των περιστάσεων, ωςαφανή δεκανίκια του συστήματος λειτουργούν.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Ρήξη χρειάζεται. Αφού έτσι κι αλλιώς θα πρέπει αυτή η χώρανα συντηρηθεί και να ζήσει με τις δυνάμεις της γιατί να μην το κάνουμεφεύγοντας από τις δαγκάνες των τραπεζών;</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Θα πρέπει να αρνηθούμε όλο το χρέος. Και της τρόικας. <span style="color: #741b47;">Είναιπαράνομο, απεχθές επαχθές και ότι άλλο βάλει ο νους σας</span>. Η σύμβαση δανειακήςδιευκόλυνσης δεν έχει περάσει καν από την βουλή. </div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Και αφού αρνηθούμε το χρέος να κοιτάξουμε πως θα κάνουμεαυτήν την χώρα παραγωγική. Έλεος πια. Αγοράζουμε λεμόνια Αργεντινής και πατάτεςΤουρκίας. Να παράγουμε. Να εκμεταλλευτούμε εμείς τον ήλιο και όχι οι Γερμανοί.Το αέριο, το πετρέλαιο… τον πλούτο μας. <br />Και να καθαρίσουμε τον τόπο από τα λαμόγια και από την νοοτροπία τους. </div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Το επίπεδο της ζωής μας θα είναι σε κάθε περίπτωση άθλιο.Ίσως το μόνο δίλλημα που έχουμε είναι: Πτωχευμένοι και πουλημένοι και απόλυταεξαρτημένοι ή πτωχευμένοι βασιζόμενοι στις δυνάμεις μας ώστε κάποια στιγμή να δούμεφως. </div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Αυτό ίσως σημαίνει έξοδος από την Ε.Ε. (η οποία ίσως τηντελευταία στιγμή γλυτώσει, σύμφωνα με κάποιους οικονομολόγους, όπως ο <a href="http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.authors&amp;id=58">Βαρουφάκης</a>,την διάλυση της). Όμως παράλληλα χρειάζεται και <span style="color: #cc0000;">διαφορετική πολιτική</span> για ναμπορέσει η χώρα να αποκτήσει ελπίδες. Διαφορετικό πολιτικό σύστημα,διαφορετικούς πολιτικούς, διαφορετική νοοτροπία του λαού και επιτέλους νααποκτήσουμε και λίγη πολιτική παιδεία ώστε να αντιλαμβανόμαστε το τι γίνεταικαι παράλληλα για να έχουμε άποψη και θέληση για να την εφαρμόσουμε.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Ένας οικονομολόγος που πιστεύω ότι θέτει σε μια τέτοια βάσητο πρόβλημα είναι ο <a href="http://dimitriskazakis.blogspot.com/">Δημήτρης Καζάκης</a>. Οι απόψεις του έχουν ενδιαφέρον.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Το κείμενο αυτό, όπως αντιλαμβάνεστε είναι αποσπασματικό καιελλιπές. Με μεγάλη μου χαρά θα ήθελα να συμπληρωθεί στα σχόλια. Θα είναιαναρτημένο και<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>στο <a href="http://antiakribeia.blogspot.com/">http://antiakribeia.blogspot.com/</a>όπου λόγω σχεδόν ελάχιστης ανάρτησης θεμάτων θα είναι σε πρώτο πλάνο.</div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">Μικρός Φωκίων</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167699051546521663-2866152369384812701?l=antiakribeia.blogspot.com' alt='' /></div>mikros fokionhttp://www.blogger.com/profile/01407581594450376740noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8167699051546521663.post-47523195919822673072010-06-07T15:34:00.000+03:002010-06-07T15:34:57.750+03:00Αυτό είναι το πρώτο μου βράδυ στην φυλακή. Είκοσι χρόνια κάθειρξη πρότεινε ο εισαγγελέας, είκοσι χρόνια κάθειρξη μου επέβαλλε το δικαστήριο. Όταν άκουσα την απόφαση, γέλασα. Όχι, όχι… δεν ήταν νευρικό το γέλιο μου. Ήταν πηγαίο. Αληθινό. Ήταν το γέλιο του θεατή που παρακολούθησε μια ξεκαρδιστική κωμωδία και φεύγοντας από το θέατρο τον ακολουθούν οι ατάκες και η μνήμη αυτών του χαρίζει την ελαφράδα στην ψυχή. Η αλήθεια είναι ότι σε όλη μου την ζωή δεν είχα χιούμορ. Ήμουν στεγνός άνθρωπος. Φορτωμένος από μια πεζή καθημερινότητα και ευθύνες. Πάντα κατηγορούσα τους ανθρώπους όταν ήταν ανεύθυνοι. Δεν ξέρω, ακόμα και τούτη την στιγμή, αν τελικά είχα δίκιο. Όμως έτσι ήμουν. Έχοντας το αίσθημα ευθύνης και τιμιότητας. Η τιμιότητα μου μάλιστα έφτανε στα όρια της βλακείας. Θα αναρωτιέστε βέβαια, πως ένας τόσο τίμιος άνθρωπος βρίσκεται στην φυλακή με ποινή είκοσι ετών καθείρξεως. <br />Για δυο πράγματα μπορώ να σας διαβεβαιώσω. Πρώτον, ότι οι αξιότιμοι κύριοι δικαστές μου τήρησαν με ευλάβεια το γράμμα του νόμου και δεύτερον ότι εγώ, είκοσι χρόνια στην φυλακή, δεν μένω. Και δεν εννοώ ότι θα δραπετεύσω. Κατά μία έννοια τουλάχιστον. Θα μείνω τόσο όσο χρειάζεται για να «λύσω κάποιες υποθέσεις» με τον εαυτό μου και τους ανθρώπους που αγαπώ. Διακρίνω στα μάτια σας την απορία. Καταλαβαίνω. Είναι λιγάκι θολά αυτά που σας λέω. Μάλλον πρέπει να βάλω τα πράγματα σε μια σειρά, να σας τα εξιστορήσω από την αρχή της ζωής μου… ή τέλος πάντων φωτίζοντας κάποιες στιγμές της. Και για να σας λύσω και την απορία της φυλάκισης μου θα σας πω ότι βρίσκομαι εδώ έχοντας κατηγορηθεί για σωρεία ληστειών σε τράπεζες, για παράνομη οπλοκατοχή – αυτό είναι ψέμα βέβαια, αλλά κάτι τέτοια ψεματάκια κάνουν την δικαιοσύνη να φαίνεται πιο τυφλή από ότι είναι…. Αλλά για να λέμε και του στραβού το δίκιο με απάλλαξαν από τις κατηγορίες της παράνομης οπλοχρησίας, αντίστασης κατά της αρχής, φθορά ξένης ιδιοκτησίας και κατοχής παράνομων ουσιών με σκοπό την παράνομη εμπορία! Ο καημένος ο αστυφύλακας που με συνέλαβε, θα σας πω αργότερα πως έγινε αυτό, βρέθηκε σε πολύ δύσκολη θέση. Από την μια το κατηγορητήριο που συνέταξε η υπηρεσία του και από την άλλη η συνείδηση του. Στο δικαστήριο, έστω και δύσκολα, υπερίσχυσε η συνείδηση. Παραδέχτηκε ότι όχι μόνο δεν προέβαλα καμιά αντίσταση αλλά ευγενικότατα τον ακολούθησα, παραδεχόμενος εξ΄ αρχής την ενοχή μου. Όσο για τις παράνομες ουσίες και την φθορά της ξένης ιδιοκτησίας οι κατηγορίες έπεσαν με μιας. Να σκεφτείτε ότι ούτε ο εισαγγελέας, ένας βλοσυρός άνθρωπος, εκ φύσεως και επαγγέλματος καχύποτπος, δεν τις υπερασπίστηκε…<br />Ληστείες κατά συρροή… ο δικηγόρος μου, τι «μου» δηλαδή, το δικαστήριο τον επέβαλε, εγώ ήθελα μονάχος μου να υπερασπιστώ τον εαυτό μου, για να με καθησυχάσει μου είπε πως θα κάνουμε έφεση στην πρωτόδικη απόφαση και στο Εφετείο θα την κερδίσουμε την υπόθεση. Μερικοί άνθρωποι είναι τόσο πορωμένοι με την δουλειά τους που η λογική έχει πάει περίπατο. Τον κατανοώ. Όσο για το υπερασπιστικό του έργο… ψέλισσε απλά δυο – τρεις νομολογίες, έτσι για να μην περάσει εντελώς απαρατήρητος και έτερον ουδέν. Ίσως να με καταριόταν κιόλας. Μια δίκη χωρίς παχυλή αμοιβή, μόνο κάτι ψίχουλα – την νόμιμη αποζημίωση. Και για το εφετείο από κεκτημένη ταχύτητα μίλησε. Έτσι γίνεται σε όλες τις δίκες, γιατί όχι και στην δική μου. Μόνο που εγώ αρνήθηκα. Φυσικά όχι λόγω σεβασμού στην πρωτόδικη απόφαση, απλά δεν είχε κανένα νόημα. Ούτε και απολογήθηκα. Τα είπα μια φορά στην αστυνομία, οπότε ήξεραν το πώς και το γιατί. Όταν ο πρόεδρος με ρώτησε αν έκανα τις ληστείες του απάντησα: «Ξέρουμε όλοι εδώ μέσα αν τις έκανα. Τι νόημα έχει να το συζητήσουμε;». Ο πρόεδρος, το κατάλαβα από τις γκριμάτσες που έκανε και από ένα ελαφρύ κοκκίνισμα στο πρόσωπο του, ένιωσε προσβεβλημένος. Νευρίασε. Ίσως να προτιμούσε να έπεφτα στα πόδια του και να τον παρακαλούσα να δείξει επιείκεια και ανθρωπιά. Αν έχεις ανθρωπιά κύριε πρόεδρε την δείχνεις από μόνος σου, δεν την αποδεικνύεις κατά περίσταση… <br />Μετά, τι να έλεγα στην απολογία μου; Θα μπορούσα να τους πω για την πρώτη φορά που μύρισα βασιλικό. Ή για την πρώτη φορά που τα νυχτολούλουδα ευωδίασαν την ψυχή μου. Θα μπορούσα να τους πω για τον παιδικό μου έρωτα. Αχ! Η Γαρυφαλλιά… στο νηπιαγωγείο γνωριστήκαμε. Στα διαλλείματα παίζαμε μαζί. Όταν έφτασε το καλοκαίρι, την τελευταία μέρα του σχολείου, έκοψα ένα λουλούδι και της το πρόσφερα. «Θέλω να σε παντρευτώ όταν μεγαλώσουμε», της είπα. Ντράπηκε. Πήρε το λουλούδι και έφυγε τρέχοντας. Μόνο για μια στιγμή κοντοστάθηκε, σαν να έβλεπα ταινία στον κινηματογράφο, γύρισε προς το μέρος μου με κοίταξε και έφυγε. Ίσως και να χαμογέλασε. <br />Με την Γαρυφαλλιά δεν παντρευτήκαμε ποτέ. Εκείνο το καλοκαίρι μετακόμισε η οικογένεια της και δεν την ξανάδα. Να ΄ναι καλά, όπου και να ΄ναι. Ήταν ο πρώτος μου έρωτας, και λένε ότι τον πρώτο έρωτα δεν τον ξεχνάς ποτέ. Ίσως και να ΄ναι έτσι. Δεν ξέρω και δεν ρώτησα και τους δικαστές να μου πουν την γνώμη τους!<br />Αυτές οι στιγμές είναι η δική μου απολογία. Αν είμαι ένοχος ή αθώος δεν θέλω να το κρίνω εγώ. Και μια δικαστική απόφαση λίγο λαμβάνει υπόψη της τον άνθρωπο. Είναι σαν να βλέπω μπροστά μου τον πρόεδρο να σηκώνει τον δείχτη του χεριού του και να λέει: «Κατηγορούμενε, το δικαστήριο δεν ενδιαφέρετε για το ηλιοβασίλεμα που περιγράφετε. Στην ουσία παρακαλώ!»<br />Αυτή είναι η ουσία κύριοι δικαστές. Ένα ηλιοβασίλεμα φθινοπωρινό, στην ακροθαλασσιά με την αγαλλίαση των χρωματισμών και τον πόνο της μοναξιάς. Ήταν τέλη Σεπτέμβρη όταν θέλησα να προσφέρω λίγη ηρεμία στον εαυτό μου και πήγα σε μια έρημη παραλία. Μόνο που η ηρεμία δεν ερχόταν στην ψυχή μου. Η φύση σαν να με ένιωθε, μου έκανε δώρο ένα από τα πιο όμορφα ηλιοβασιλέματα. Ίσως με αυτόν τον τρόπο να ήθελε να μου δώσει ένα καλό μάθημα. Να μοιραστώ την ζωή μου, γιατί όταν μοιράζεσαι κάτι, αυτό πολλαπλασιάζετε, ενώ αν θελήσεις να το γευθείς μονάχος μπορεί και να σε πληγώσει. Εκείνο το απόγευμα ήταν που πήρα την απόφαση να παντρευτώ. Την επόμενη μέρα αγόρασα ένα δακτυλίδι και ένα μπουκέτο λουλούδια και πήγα να βρω την Ναυσικά. Της ζήτησα να παντρευτούμε. Είμαστε είκοσι χρόνια μαζί. Καλά περάσαμε. Με τις χαρές μας και τις λύπες μας. Όλα της ζωής είναι και όλα έχουν την αξία τους. Και αφού θέλετε να απολογηθώ θα το κάνω.<br />Όχι για σας κύριοι δικαστές. Για μένα θα το κάνω. Και δεν είναι καν απολογία. Δεν έχω, πραγματικά δεν έχω, κανένα λόγο για να απολογηθώ. Η απολογία προϋποθέτει ενοχή και εγώ δεν νιώθω ένοχος. Τουλάχιστον σε αυτά που εσείς με κατηγορείτε. Εντάξει, τις έκανα τις ληστείες. Αυτό δεν το αρνήθηκα ποτέ. Όμως αν κάπου είμαι πραγματικά ένοχος ήταν επειδή άφησα την ζωή μου να φύγει μέσα από τα χέρια μου. Να περάσει απαρατήρητη από μένα. Εμείς οι άνθρωποι έχουμε ένα πλεονέκτημα σε σχέση με όλα τα άλλα ζωντανά της γης. Όχι μόνο αισθανόμαστε όπως και αυτά, αλλά έχουμε και το νου να καταλαβαίνουμε και το γεγονός πως αισθανόμαστε καθώς και την μικρή διάρκεια της ζωής μας.<br />Όμως κύριοι δικαστές, δεν ξέρω πως στο διάολο γίνεται αυτό, ξεχνιόμαστε. Καταστρέφουμε την κάθε μέρα μας, την κάθε ώρα μας, το κάθε λεπτό που μας απέμεινε για να ζήσουμε. Το καταστρέφουμε , λέει, για να δημιουργήσουμε ένα καλύτερο αύριο και χάνουμε το σήμερα. Και έρχεται η στιγμή που γινόμαστε ανάμνηση της ιστορίας. Και το βιβλίο των απομνημονευμάτων μας είναι με άγραφες σελίδες. <br />Ναι κύριοι δικαστές. Είμαι ένοχος για κείνα που δεν έζησα. Που δεν πήγα στην Ρώμη με την γυναίκα μου. Από τότε που παντρευτήκαμε μου τόλεγε: «Νικήτα, το καλοκαίρι να πάμε στην Ρώμη». Όμως τα καλοκαίρια ερχόντουσαν και έφευγαν και εμείς δεν πήγαμε στην Ρώμη. Τον πρώτο χρόνο ήταν πολλά τα έξοδα. Τον επόμενο είχαμε το πρώτο μας παιδί, την Ευρυδίκη. Μετά ακολούθησε ο Αντώνης. Οι υποχρεώσεις έγιναν περισσότερες και οι δικαιολογίες ακόμα πιο πολλές. <br />Καθόμουν κάποια βράδια στο μπαλκόνι του σπιτιού και έβλεπα τις πολυκατοικίες γύρω μου. Και ονειροπολούσα. Να ΄μουν πλούσιος, λέει, να είχα ένα σπίτι στην ακροθαλασσιά και να αγνάντευα στον ορίζοντα. Και όταν βαριόμουν να έπαιρνα την Ναυσικά και να πηγαίναμε στην Ρώμη, στο Παρίσι, στη Βουδαπέστη, σε όλο τον κόσμο. Αλλά και τα ονειράτα μου λάθος τα έκανα. Ερχόντουσαν εμβόλιμες οι σκέψεις για την δουλειά, τα χρέη και σιγά σιγά αυτές οι καταραμένες σκέψεις γινόντουσαν κυρίαρχες και έπνιγαν την ονειροπόληση. Και τα λεφτά… φτηνή δικαιολογία ήταν. Υπήρξαν οι εποχές που τα βολεύαμε καλά. Θα μπορούσαμε να πάμε στην Ρώμη. Είχαν ξεπεταχθεί και τα παιδιά, ακόμα και ο Περικλής που ήρθε τρία χρόνια μετά τον Αντώνη, είχε κλείσει τα πέντε όταν τα οικονομικά μας γνώριζαν δόξες. Τέλος πάντων. Μετρήσαμε τον χρόνο λάθος. Δεν σκεφτήκαμε ποτέ ότι το κάθε λεπτό που φεύγει είναι μοναδικό και όμοιο του δεν θα υπάρξει άλλο. <br />Μα, θα με ρωτήσετε, στιγμές όμορφες δεν έζησες; Έζησα κύριοι δικαστές. Φυσικά και έζησα. Και αυτές είναι που με συντροφεύουν στις δυσκολίες μου. Όμως οι άλλες, αυτές που δεν έζησα, είναι εκείνες που με πνίγουν. Και τώρα ενώπιον σας, έτσι για να σας έχω μάρτυρες στην εξομολόγηση μου, θέλω να πω για τούτες τις ορφανές στιγμές. Θα αναρωτιέστε τώρα τι με έπιασε και μιλάω σαν γέρος ογδόντα ετών. Είναι αυτό που έλεγα για τον χρόνο. Όμως δεν είναι αυτό το θέμα μου, θα πούμε και για τον χρόνο αλλά αργότερα.<br />Αλλά μιας και το έφερε η κουβέντα για τον χρόνο να σας πω ότι γεννήθηκα πριν από 47 χρόνια σε ένα μικρό ορεινό χωριό, από γονείς φτωχούς πλην τίμιους. Δύσκολα τα έφερναν βόλτα, είχαν να θρέψουν, εκτός από τους ίδιους, άλλα πέντε στόματα. Τέσσερα παιδιά και την μακαρίτισσα την γιαγιά μου – απ΄ την πλευρά του πατέρα μου. Μεροδούλι – μεροφάι ήταν η ζωή τους. Εγώ ήμουν το μικρότερο παιδί στην οικογένεια. Αυτό είχε τα καλά του, είχε και τα στραβά του. Το καλό ήταν ότι είχα πολλούς για να με φροντίζουν και το κακό είναι ότι, από την πλευρά των γονιών μου, μάλλον με «αυτόματο πιλότο» μεγάλωσα.<br />Οι καλύτερες στιγμές μου, τις θυμάμαι πάντα με νοσταλγία, ήταν όταν με έπαιρνε στην αγκαλιά της η γιαγιά και μούλεγε παραμύθια και ιστορίες από την ζωή της. Μερικές φορές μάλιστα, με μπέρδευε. Ανακάτωνε τις ιστορίες μεταξύ τους και κάθε φορά έκανε διαφορετικό συνδυασμό. Δεν ήξερα αν αυτά που μούλεγε ήταν αλήθεια ή τά΄ βγαζε απ΄ το μυαλό της. Ίσως να συνέβαιναν και τα δύο. <br />Η γιαγιά μου είχε ιδιαίτερη αδυναμία. «Να ζήσω παιδάκι μου», έλεγε πολλές φορές, «να σε δω παντρεμένο. Μόνο που θέλω να αγαπάς την οικογένεια σου. Να φροντίζεις τα παιδιά σου». Αυτά τα λόγια δεν τα ξέχασα ποτέ. Με σημάδεψαν και με συντρόφευσαν σε όλη μου την ζωή. Είχαν ριζώσει τόσο καλά στην ψυχή μου που καμιά κατάσταση δεν μπόρεσε να τις ξεριζώσει.<br />Ίσως να λάθεψα στον τρόπο που τα φρόντιζα τα παιδιά μου, αλλά αυτή η φροντίδα ήταν πάντα ο οδηγός μου. Κάθε γονιός δυο σφάλματα κάνει. Το ένα είναι ότι προσπαθεί να αποφύγει τις λαθεμένες, κατά την κρίση του, πράξεις των δικών του γονιών και το άλλο είναι ότι εντέλει αντιγράφει τους δικούς του γονείς. Αυτά τα σφάλματα ούτε και εγώ τα απέφυγα, μόνο που άργησα να το καταλάβω. Τα παιδιά μου είχαν πια μεγαλώσει, είχε φτιαχτεί το είναι τους και εγώ βρήκα σύμβουλό μου το χειρότερο. Τις ενοχές μου. Και δεν μπορούσα να τις κουμαντάρω. <br />Όταν τα παιδιά μου ήταν μικρά και με ήθελαν κοντά τους εγώ έλειπα και όταν αυτά μεγάλωσαν και ήθελαν μόνα τους να γευθούν τις στιγμές τους εγώ τα φόρτωνα με την παρουσία μου. Δεν λέω πως θα ΄πρεπε να εξαφανιστώ απ΄ την ζωή τους, αλλά θέλει τρόπο αυτή η επαφή. Και εγώ αυτόν τον τρόπο δεν τον είχα. Βέβαια τον τελευταίο χρόνο είχα αλλάξει… έφταιγε η ρημάδα η δουλειά. Όλα στραβά μου πήγαν. Θα σας τα πω και αυτά, έχουν την σημασία τους.<br /> Όπως σας είπα, έχω τρία παιδιά. Την Ευριδίκη, δεκαεννιά χρονώ κοπέλα, σπουδάζει στη νομική. Θέλει να γίνει σαν εσάς, δικαστίνα. Αυτό το κορίτσι είχε πάντα το αίσθημα του δικαίου, που λένε. Δεν ξέρω τι απόφαση θα έπαιρνε αν ήταν στην θέση σας. Ίσως να ήταν ίδια με την δική σας: «Σύμφωνα με τον νόμο τάδε και τάδε σας κρίνω ένοχο. Κύριε εισαγγελέα επί της ποινής»! Το είδα στα μάτια της κύριοι δικαστές. Όταν ο πρόεδρος ανακοίνωνε την απόφαση του δικαστηρίου η ματιά της έλαμψε. Ένιωσε το δίκαιο να επικρατεί! Ευτυχώς που δεν είναι ακόμα δικαστίνα και άφησε την ψυχή της να νιώσει και να εκφραστεί. Λέω πως την καταλαβαίνω, αλλά από την άλλη δεν καταλαβαίνω πως γίνεται και αυτή δεν καταλαβαίνει πως νιώθω εγώ. Μπερδεμένη ιστορία ο άνθρωπος.<br />Κάποτε αυτός ο ορθολογισμός της με είχε βολέψει. Είχαμε ένα άγριο καυγά με την Ναυσικά. Δεν αφιέρωνα, έλεγε, καθόλου χρόνο για τα παιδιά, την οικογένεια και άλλα τέτοια. Δίκιο είχε εδώ που τα λέμε, αλλά και εγώ είχα το δικό μου δίκιο. Είχα ένα μαγαζί, εμπορευόμουν ρούχα, και όλες τις ώρες τις έτρωγα εκεί. Μεγάλος ο ανταγωνισμός και τα ωράρια εξαντλητικά. Το βράδυ όταν γυρνούσα σπίτι ήμουν τόσο κουρασμένος που το μόνο που ήθελα ήταν να χαλαρώσω καμιά ώρα και να πάω για ύπνο. Και η Ευριδίκη – κοίτα πως δένει το όνομα καμιά φορά – δώδεκα χρονώ τότε, άκουσε τον καυγά και ήρθε στην κουζίνα, στον χώρο που συνήθως λογομαχούσαμε με την Ναυσικά. «Μαμά», της είπε, «ο μπαμπάς δουλεύει τόσες ώρες για να φέρνει λεφτά στο σπίτι. Αν δεν δουλέψει τι θα κάνουμε;». Έλειπα και στην Ευριδίκη. Όμως έβαλε την λογική της πάνω από τα συναισθήματα. Δεν ξέρω αν αυτό είναι καλό ή όχι, όμως αυτή ήταν και είναι η Ευριδίκη. Ο Αντώνης από την άλλη, τώρα είναι στα δεκαοχτώ, τελείωσε την τεχνική σχολή, δεν τά΄ παιρνε τα γράμματα και από νωρίς τον στείλαμε να μάθει ηλεκτρολόγος και τώρα ετοιμάζεται για το στρατιωτικό του. Ο Αντώνης λοιπόν, αν και ζόρικο παιδί, κατά βάθος είναι πολύ ευαίσθητος. Η ανασφάλεια είναι που τον κάνει να δείχνει αγριωπός. Τον είδατε πως έφυγε από δω σχεδόν τρέχοντας μόλις άκουσε τα «είκοσι χρόνια κάθειρξη»; Δεν ήθελε να δείτε το δάκρυ του. Εκείνη την στιγμή ήθελα να βγω έξω από την αίθουσα και να τον αγκαλιάσω. Όχι ότι η Ναυσικά ή τα άλλα τα παιδιά δεν έχουν ανάγκη από μια αγκαλιά. Αλλά ο Αντώνης δεν ξέρει πώς να ξεσπάσει. Ίσως ετούτη την ώρα να είναι σε κανένα μπαρ και να πίνει μέχρι να μεθύσει. Θυμάμαι, όταν ήταν εννιά χρονώ, τον έπιασε η μάνα του να έχει πάρει μια γόπα από τσιγάρο και να προσπαθεί να την ανάψει. Κυριακή ήταν, δεν δούλευα εκείνη την μέρα. Με φωνάζει η Ναυσικά για να μου πει τι είχε αντικρύσει. Θόλωσα και φέρθηκα όπως θα είχε φερθεί και ο πατέρας μου… άρχισα να τον χτυπώ, που σε πονεί και που σε σφάζει, που λένε. Ο Αντώνης δεν έβγαλε άχνα. Ούτε ένα δάκρυ. Και όσο τον έβλεπα ανέκφραστο, τόσο νευρίαζα. Θα του΄ χα κάνει μεγάλο κακό αν δεν έμπαινε στην μέση η Ναυσικά: «Νικήτα, σταμάτα! Θα το σκοτώσεις το παιδί! Νικήτα!». Κάποια στιγμή, το βράδυ, όταν σηκώθηκα από το κρεβάτι, τον είδα να κάθεται στο πάτωμα, στο σαλόνι, με κλειστό το φως και να κλαίει. Ένιωσα άσχημα. Και πιο πολύ άσχημα ένιωσα που δεν τον πλησίασα να τον πάρω μια αγκαλιά. Να μιλήσω μαζί του. Για τα δικά του σφάλματα και για τα δικά μου σφάλματα. Αυτή είναι μια άλλη αγκαλιά που του χρωστάω. Μαζί με την συγνώμη για ότι έκανα λάθος. <br />Ο Περικλής, το στερνοπούλι μας, είναι τώρα στα δεκαπέντε. Καλό παιδί και αυτό. Το πιο καλομαθημένο. Όμως δεν είναι άβουλος, το κάθε άλλο. Και δεν ντρέπεται να πει την γνώμη του, όποια και αν είναι αυτή. Ακούσατε που φώναξε κάποιος «Ντροπή!»; Ο Περικλής ήταν. Έχει και αυτός το δίκαιο μέσα του. Μόνο που πολλές φορές είναι αλλιώτικο από των πολλών. Δεν νοιάζεται για τους τύπους. Η ουσία τον ενδιαφέρει. Και είναι και μελετηρό παιδί. Όχι μόνο για τα μαθήματα του σχολείου του, όπως η Ευριδίκη. Διαβάζει και άλλα βιβλία. Έτσι θρασύς και ντόμπρος που είναι, τον φοβάμαι λιγάκι σε τούτη την κοινωνία των υποκριτών. Αλλά θα τα καταφέρει.<br />Αυτά είναι τα παιδιά μου κύριοι δικαστές. Αυτά είναι τα παιδιά που έφερα στον κόσμο με δική μου ευθύνη και που ακόμα δεν έχουν ανοίξει τα φτερά τους. Ακόμα πάνω μου στηρίζονται. Μόνο που τώρα πια εγώ δεν μπορώ να τα στηρίξω. Ούτε να τα βοηθήσω. Έχει δύσκολο ρόλο η Ναυσικά. Πρέπει μόνη της να πορευτεί και δεν είναι εύκολο. Όχι ότι δεν έχει τις δυνατότητες. Μα αλλιώς έχει μάθει. Πώς να αρχίσεις μια άλλη ζωή στα σαράντα δύο σου με τόσες σκοτούρες, τόσες ευθύνες, τόση λύπη. Αχ! Ναυσικά μου! Είμαι αδύναμος πια. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα για σένα. Και τόσα χρόνια σε πλήγωσα. Και δεν σε πήγα και σε κείνο το ρημαδιασμένο ταξίδι στην Ρώμη. Περάσαμε πολλά μαζί.<br />Όμως έχεις και εσύ ευθύνη. Με τον τρόπο σου μου επέτρεψες να μιζεριάσουμε. Έπρεπε να με ταρακουνήσεις. Μια φορά το προσπάθησε η Ναυσικά να με ταρακουνήσει και ήταν στην χειρότερη στιγμή μου. Είχα «τυφλωθεί». Ρίξαμε έναν καυγά τότε! Πάνε τώρα πέντε χρόνια, η αρχή της κατρακύλας μου. Όλος ο κόσμος είχε παθιαστεί με το χρηματιστήριο. Ξαφνικά θα γέμιζε η γη πλούσιους! Δεν θα υπήρχε κανείς φτωχός! Παρά μόνο ο δειλός! Και γω που ήμουν μέχρι τότε ένας απλός άνθρωπος που κοίταζε μόνο την δουλίτσα του, αποφάσισα να τολμήσω. Με έπεισε βλέπετε ο Αποστόλης. Ο Αποστόλης είχε κατάστημα υποδημάτων, απέναντι από το δικό μου μαγαζί. Με έφαγε: «Μωρέ Νικήτα, θα πεθάνουμε και ακόμα παπούτσια και ρούχα θα πουλάμε. Τι μιζέρια είναι αυτή; Κοίτα τον Τάκη, καινούριο τζιπ αγόρασε μέσα σε ένα μήνα! Α! εγώ το πήρα απόφαση. Έχω κάτι λεφτουδάκια στην άκρη, θα τα ρίξω στο χρηματιστήριο να δω καμιά άσπρη μέρα». <br />Εγώ στην αρχή είχα αντιρρήσεις. Που να μπλέκεις τώρα… τι σχέση είχα εγώ με μετοχές, με μερίδια, με χρηματιστήρια! Όμως έβλεπα τον Τάκη, τον Γιώργο, τον Λεωνίδα… όλοι τους είχαν παρατήσει τις δουλειές τους και συζητούσαν για τα κέρδη τους. Και είχα και τον Αποστόλη να με πιλατεύει. Δεν του κρατάω κακία. Θύμα ήταν και αυτός! Με τα πολλά το πήρα απόφαση. Έβγαλα από την τράπεζα κάτι οικονομίες που είχα, για την κακιά την ώρα, και τά ΄ριξα στο χρηματιστήριο. Κάθε μέρα με έπαιρνε τηλέφωνο, έτσι είχαμε συνεννοηθεί, ο χρηματιστής που με είχε αναλάβει και μού΄ λεγε: «Νικήτα, τόσα κερδίσαμε σήμερα»! Άρχισα να πιστεύω ότι ήταν ζήτημα χρόνου για να λυθεί το οικονομικό μου πρόβλημα. Αλλά το κεφάλαιο που είχα ρίξει ήταν μικρό, δεν έβγαινε έτσι η δουλειά! Με πίεζε και ο χρηματιστής «Βρες λεφτά, τώρα που είναι ευκαιρία», μιλούσαν και όλοι με σιγουριά για το πόσο καλά πάει το χρηματιστήριο, πολύ θέλει ο αδαής; Αποφάσισα να πάρω δάνειο. Εκεί ήταν που αντέδρασε η Ναυσικά. Και όταν είχα βγάλει τα λεφτά από την τράπεζα είχε στενοχωρηθεί. «Μωρέ Νικήτα», μου είχε πει, «μήπως τα χάσουμε;». Μα είδε την σιγουριά μου και έκανε πίσω. Όταν όμως της είπα για το δάνειο ήταν κάθετα αντίθετη. Πάντα φοβόταν τα δάνεια. Εντάξει να χάναμε τα λεφτά που είχαμε στην άκρη, άσχημο θα ήταν αλλά δεν θα καταστρεφόμασταν κιόλας! Αν όμως δεν μπορούσαμε να εξοφλήσουμε το δάνειο; Και καυγαδίσαμε. Και βγήκαν όλα της τα παράπονα. Για το ότι την είχα παραμελήσει, για το ταξίδι στη Ρώμη που ποτέ δεν κάναμε, για τις ώρες που έλειπα από το σπίτι… όλα τα θυμήθηκε. Εγώ όμως, όπως σας είπα, είχα τυφλωθεί.<br />Μετά από μια βδομάδα πήρα δάνειο από την τράπεζα και το΄ ριξα στο χρηματιστήριο. Και πως τάφερε η τύχη και από την επόμενη μέρα το χρηματιστήριο άρχισε να πέφτει. «Διορθώνονται οι τιμές» με καθησύχαζε ο χρηματιστής, «Θα ανέβει πάλι και μάλιστα πολύ». Τώρα γιατί όταν πέφτουν οι μετοχές λένε ότι διορθώνονται ποτέ δεν το κατάλαβα. Διόρθωση στην διόρθωση οι μετοχές είχαν πάρει την κατρακύλα. Υπομονή στην υπομονή έχασα ότι είχα κερδίσει και άρχισα να χάνω και από το κεφάλαιο. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Να «σκοτώσω» τις μετοχές μου και ότι σώσω ή να περιμένω μπας και ανέβει, να βγάλω τουλάχιστον το κεφάλαιο; Και περίμενα. Και εκεί που μας χρωστούσαν μας πήραν και το βόδι! Όχι μόνο έχασα τις οικονομίες μου, είχα και ένα βαρβάτο δάνειο να τρέχει. Και η δουλειά να πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο. Ότι και αν μου έλεγε η Ναυσικά δίκιο θα είχε. Αλλά δεν είπε τίποτε. Και αυτό ήταν το χειρότερο. Και δεν έφτανε που δεν έκανε ούτε καν ένα σχόλιο αλλά πρότεινε και μια λύση που δεν θα τολμούσα ποτέ να μην προτείνω εγώ.<br />Ένα μικρό χωραφάκι που το είχε κληρονομήσει από τον πατέρα της… καταλαβαίνετε… Κοψοχρονιά το δώσαμε! Καταφέραμε τουλάχιστον να ξοφλήσουμε το μεγαλύτερο μέρος του δανείου. Είχε φτάσει η κακιά ώρα που φοβόμασταν αλλά οικονομίες δεν είχαμε. Μόνο χρέη. Προσπαθούσα να τα κουτσοβολέψω με το μαγαζί. Αλλά όπως σας είπα η δουλειά δεν τράβαγε. Και τα έξοδα κάθε μέρα και γινόντουσαν περισσότερα. Είχα φτάσει σε σημείο απόγνωσης. <br />Όχι, όχι, δεν ήταν τότε που αποφάσισα για τις ληστείες. Αυτό έγινε αργότερα. Τότε προσπάθησα να τα βγάλω πέρα μόνο με την δουλειά μου. Η αλήθεια είναι πως δεν τα κατάφερνα. Βρισκόμουν σε αδιέξοδο. Σκέφτηκα να αλλάξω δουλειά, αλλά τι να έκανα; Μ΄ αυτό το μαγαζί είχα μεγαλώσει. Άλλες γνώσεις δεν είχα. Τα βράδια, σαν γυρνούσα απογοητευμένος στο σπίτι, αντίκριζα το βλέμμα της Ναυσικάς… με κοίταζε με ένα τρόπο! Σαν να μού΄ λεγε: «Λυπάμαι για σένα» και «Δεν στα ΄λεγα γω;». Σκηνή όμως δεν μου έκανε ποτέ. Ο καυγάς μας είχε ολοκληρωθεί εκείνο το βράδυ που της είχα πει ότι θα έπαιρνα το δάνειο. Ήμουν ξεροκέφαλος. Τυφλώθηκα. Αν είχα εκείνες τις οικονομίες θα μπορούσα να κάνω ένα άνοιγμα στην δουλειά. Ενώ έτσι…<br />Με τα πολλά, για να μην πολυλογώ, καταλαβαίνω, έχετε και σεις τις δουλειές σας, τις έννοιες σας, λέτε τώρα από μέσα σας «Άντε Νικήτα, στην ουσία, να τελειώνουμε!». Δίκιο έχετε. Μα για σκεφτείτε λίγο, τι είναι η ζωή; Ένα πέρασμα, σε λίγο χρόνο. Μη βιάζεστε λοιπόν. Δεν υπάρχει λόγος. Όσο και αν βιαστούμε εμείς οι άνθρωποι πάντα κάποιο υπόλοιπο θα αφήσουμε πίσω μας! <br />Τέλος πάντων. Σας έλεγα ότι η κατάσταση είχε φτάσει στο αμήν. Και να ΄ναι καλά η Ναυσικά, έδωσε ξανά μια λύση. «Νικήτα», μου είχε πει, «να βρω και γω μια δουλειά. Τα παιδιά μεγάλωσαν, δεν με έχουν ανάγκη πια!». Στην αρχή ήμουν αρνητικός. Δεν ήθελα να βγει στην δουλειά η Ναυσικά. Δεν ξέρω αν ήμουν συντηρητικός ή όχι, αλλά θεωρούσα ότι η προσφορά της στο σπίτι ήταν σημαντική και απαραίτητη. Μετά ήταν και οι ενοχές μου. Γιατί να πληρώσει αυτή τα δικά μου λάθη; Ήδη την είχα πληγώσει πολύ με το οικοπεδάκι. Ένα όνειρο είχε η Ναυσικά. Όταν με το καλό τα παιδιά φτάνανε στην ηλικία που το καθένα θα είχε την δική του ζωή και μεις θα βγαίναμε στην σύνταξη, να χτίζαμε εκεί ένα μικρό σπιτάκι και να περνούσαμε ήρεμα και γαλήνια τα γεράματα μας. Και το όνειρο αυτό της το διέλυσα εγώ με τις μωροφιλοδοξίες μου. Έφταιγα εγώ θα μου πείτε; Τότε όλοι έτσι σκεφτόντουσαν και ενεργούσαν. Και οι πολιτικοί μας αυτό έλεγαν: «Η οικονομία πάει καλά και το χρηματιστήριο θα συνεχίσει να ανεβαίνει». Ακόμα και όταν άρχισε η κατρακύλα το ίδιο παραμύθι μας έλεγαν. Άνθρωπος είμαι. Παρασύρθηκα. Βέβαια, θα μου πείτε, στην ηλικία μου έπρεπε να γνωρίζω πως δουλεύει το σύστημα. Να γνωρίζω ότι όλο αυτό το οικοδόμημα το έφτιαξαν οι ισχυροί, οι πλούσιοι. Και φυσικά δεν το έφτιαξαν για να γίνουν και οι φτωχοί πλούσιοι αλλά για να πλουτίσουν οι ίδιοι ακόμα περισσότερο. Και αυτοί είναι που στηρίζουν τους πολιτικούς. Έτσι δεν είναι; Και γιατί να τους στηρίξουν; Μα για να τους προστατεύουν! Απλά πράγματα, που, ακόμα και ένα παιδί μπορεί να τα καταλάβει. Όχι εγώ, ένας ενήλικας που έχει χορτάσει όλα τα χρόνια της ζωής του από παραμύθια! Ομολογώ κύριοι δικαστές, ότι για αυτή τη βλακώδη αφέλεια μου είμαι ένοχος. Και ως ένοχος δέχθηκα την τιμωρία που μου αρμόζει. Έχασα ότι είχα και δεν είχα! <br />Την πάτησα σαν τον πρωτάρη που μπαίνει σε μια παράνομη λέσχη και επειδή τον αφήνουν να κερδίσει τις πρώτες παρτίδες στην πόκα, πιστεύει ότι μπορεί να τους τα πάρει χοντρά. Δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι όλοι αυτοί, χαρτοπαίχτες, ιδιοκτήτες της λέσχης, μπράβοι, όλοι τους, είναι μια κλίκα. Και τον παίζουν πόκα με σημαδεμένη τράπουλα. Που πας ρε κακομοίρη! Θα σε γδάρουν τα λαμόγια! Και να πεις ότι δεν ξέρεις πως λειτουργούν τα πράγματα… Και αν καμιά φορά κάποιος από εμάς τους «φτωχούς της ζωής» ή τους «αφελείς των λεσχών» καταφέρει να κερδίσει κάτι… για άλλοθι του συστήματος πρόκειται! Είναι το καρώτο που μας δίνουν για να έχουμε κάποια ελπίδα και να μην επαναστατήσουμε. Και τα λέω αυτά, εγώ, ένας απλός οικογενειάρχης. Που άκουσε τις σειρήνες των καρώτων τους και κόντεψα να διαλύσω την οικογένεια μου.<br />Θα μου πείτε τώρα, τι επιμένω με αυτά, αφού τα είπαμε. Δεν λέω, τα είπαμε. Αλλά είναι ένα από τα χρέη που δεν θα καταφέρω να ξεπληρώσω όσο θα΄ μαι σε τούτη την ζωή. Με κυνηγάει αυτή η περίοδος της ζωής μου και με κυνηγάει περισσότερο, όταν εξαιτίας μου, η Ναυσικά έγινε παραδουλεύτρα. Οι αντιρρήσεις μου βλέπετε δεν κράτησαν για πολύ. Έτσι που πήγαινε το μαγαζί, ούτε φαί δεν θα είχαμε στο τέλος. Έτσι ένα βράδυ που η Ναυσικά έθεσε πάλι το θέμα, να έβρισκε μια δουλειά δηλαδή, της είπα «Ναι». Με πλήγωσε αυτό το «Ναι». Γιατί στην ουσία του ήταν «Όχι»…<br />«Όχι» στις υποσχέσεις που τις είχα δώσει πριν παντρευτούμε ότι θα την έχω σαν βασίλισσα. «Όχι» στα όνειρα μας. «Όχι» στην οικογένεια μας. «Όχι» στις δικές μας στιγμές. «Όχι» στο ταξίδι στην Ρώμη. Ναι, ήταν το τελειωτικό «Όχι»! Ένα «Όχι» στην ίδια μας την ζωή. Στα θέλω μας. Στην πορεία μας. Στους στόχους μας. Ίσως όλα αυτά να τα είχαμε βάλει ήδη στην άκρη, χρόνια πριν. Μα μες στο μυαλό μας ζούσαν. Είχαμε την ελπίδα πως θα τα ανασύρουμε, πως κάποτε, έστω και αργά, θα τα κάναμε πράξη. Μα λέγοντας αυτό το «Ναι» έβαλα μια μεγάλη τελεία στα όνειρα μας. Τους είπα «Όχι»!<br />Η Ναυσικά λοιπόν έπιασε δουλειά σε ένα σπίτι, οικιακή βοηθός, παραδουλεύτρες της έλεγαν παλιότερα. Για ένα χρόνο σχεδόν αυτή συντηρούσε το σπίτι. Είχαν χαθεί στο παρελθόν οι στιγμές που τα οικονομικά μας ήταν ανθηρά. Το μαγαζί ίσα που έβγαζε τα έξοδα του και το ενοίκιο του σπιτιού μας. Είχα αρχίσει να νιώθω άχρηστος. Πίστευα ότι όλοι οι άνθρωποι με έδειχναν με το δάκτυλο και με έκαναν παράδειγμα προς αποφυγή. Τα παιδιά ήταν μονίμως στεναχωρημένα. Έβλεπαν και μένα που ήμουν συνεχώς αμίλητος… Μάλιστα πήραμε την απόφαση να σταματήσουμε για μια χρονιά την ξένη γλώσσα από τον Περικλή μιας και το φροντιστήριο από την Ευρυδίκη δεν μπορούσαμε να το σταματήσουμε, ήταν η τελευταία της χρονιά πριν τις εξετάσεις για το πανεπιστήμιο.<br />Δεν θα σας μαυρίσω την ψυχή περιγράφοντας εκείνες τις θλιβερές μέρες. Δεν έχει νόημα εξάλλου. Και η αλήθεια είναι ότι δεν ήταν οι χειρότερες. Αυτές ακολούθησαν. <br />Λένε ότι το ένα κακό φέρνει το άλλο. Και σε μένα ήρθαν μαζεμένα. Δεν θα την ξεχάσω ποτέ αυτήν την μέρα, στο λίγο χρόνο που μου απέμεινε. Ήταν Παρασκευή, στα μέσα του Νοέμβρη. Ήταν λίγος καιρός που δεν ένιωθα καλά. Στην αρχή τόριξα στην στεναχώρια μου. Όμως οι πόνοι με έκαναν να πάω στο γιατρό, να κάνω κάποιες εξετάσεις. Εγώ δεν ήθελα, η Ναυσικά επέμενε. Τέλος πάντων, πήγα έκανα τις εξετάσεις και εκείνη την Παρασκευή πήγα να πάρω τις απαντήσεις. Ο γιατρός ήταν περισσότερο σοβαρός από ότι συνήθως. Με κοίταξε για λίγο στα μάτια, έβαλε τα δυο του χέρια στο πηγούνι και με φωνή που προσπαθούσε να την κρατήσει σταθερή μου είπε το φοβερό νέο: Είχα καρκίνο. Πάγωσα. <br />Δεν μπορώ να περιγράψω τι ένιωθα εκείνες τις πρώτες στιγμές, ούτε μπορώ να σας πω τι σκέψεις πέρασαν από το μυαλό μου. Ο γιατρός για να καθησυχάσει λίγο μου είπε ότι με την κατάλληλη θεραπεία είχα ελπίδες να ζήσω, όμως η ουσία ήταν πως δεν είχα πολύ ζωή μπροστά μου. <br />Γύρισα σπίτι μετά από τρεις ώρες. Τρεις ώρες περπατούσα στην πόλη λες και η συλλογή εικόνων θα απάλυνε το αναπόφευκτο. Όλοι μια μέρα θα πεθάνουμε, όμως όταν ξέρεις τον χρόνο του θανάτου σου τα πάντα είναι διαφορετικά. Αυτό που με βασάνισε περισσότερο κατά την διάρκεια της πεζοπορίας μου ήταν η οικογένεια μου. Πως τους το λένε και τι τους λένε. Και αποφάσισα να μην τους πω την αλήθεια. Θα πληγωθούν που θα πληγωθούν με τον θάνατο μου, δεν ήθελα να τους κάνω αυτόν τον πόνο μεγαλύτερο. Τους είπα το λιγότερο, ότι είχα ένα μικρό πρόβλημα με τα νεφρά μου και πως με την κατάλληλη θεραπεία όλα θα πήγαιναν καλά. <br />Η Ναυσικά, είμαι σίγουρος γι΄ αυτό, κατάλαβε ότι έλεγα ψέματα, μα δεν είπε τίποτα. Και το απόγευμα εκείνης της Παρασκευής ήρθε και το άλλο μαντάτο. Η οικογένεια που δούλευε η Ναυσικά θα έφευγε από την πόλη σε ένα μήνα και έτσι δεν θα την χρειάζονταν άλλο… Η Ναυσικά μου έλεγε να μην στεναχωριέμαι, πως θα έβρισκε αλλού δουλειά, αλλά εμένα άλλα με βασάνιζαν… σε λίγους μήνες θα έμεναν μόνοι! Και τελείως απροστάτευτοι. Έπρεπε κάτι να κάνω. Να τους βοηθήσω. Να έβρισκα λεφτά…<br />Το σκέφτηκα από δω, το σκέφτηκα από κει και κύριοι δικαστές σαν να με χτύπησε ρεύμα, μου ήρθε η ιδέα: τα λεφτά είναι στις τράπεζες! Ναι, τότε ήταν που πήρα την απόφαση που έγινε η αιτία να βρίσκομαι εδώ. Στην αρχή είχα διλλήματα. Πώς να το κάνω, αν πρέπει, ξέρετε τώρα τι μπορεί να βασανίζει έναν άνθρωπο νομοταγή! Όμως η θέληση μου να αφήσω ένα αποκούμπι στην Ναυσικά και στα παιδιά μου υπερίσχυσαν των διλλημάτων μου. Τρία πράγματα χρειαζόμουνα. Θάρρος, θράσος και ένα ψεύτικο πιστόλι. Ναι, δεν σκέφτηκα ποτέ να βρω ένα αληθινό όπλο. Ο διάολος έχει πολλά ποδάρια και δεν ξέρεις τι μπορεί να γίνει καμιά φορά… λεφτά ήθελα όχι να πάρω κανέναν άνθρωπο στο λαιμό μου! <br />Τα βρήκα και τα τρία, δηλαδή βρήκα το ψεύτικο πιστόλι, βρήκα ένα ψευτοθράσος και ελάχιστο θάρρος. Όταν μπήκα στην πρώτη τράπεζα να κλέψω ήμουν έτοιμος να λιποθυμήσω από την αγωνία μου. Τα λεφτά που πήρα δεν ήταν πολλά, μόλις δέκα χιλιάδες Ευρώ… άσχετα αν οι εφημερίδες την άλλη μέρα έγραψαν για εκατό χιλιάδες! Υπερβολές του Τύπου. Και μένα με παρουσίαζαν σαν έναν τρομερό και επικίνδυνο εγκληματία: «Ο ληστής, που δεν φορούσε μάσκα, έσπειρε τον τρόμο χθες το πρωί, και απειλώντας με περίστροφο τους υπαλλήλους και τους πελάτες, απέσπασε εκατό χιλιάδες Ευρώ»!. Οι περιγραφές ήταν απίστευτες. Ακόμα και εγώ φοβήθηκα με τον εαυτό μου. Η μόνη αλήθεια που έγραψαν ήταν ότι δεν φορούσα μάσκα. Δεν με ενδιέφερε. <br />Στην δεύτερη ληστεία η δημόσια εικόνα μου άλλαξε: «Ο ληστής που δεν φορούσε για άλλη μια φορά μάσκα, αν και απείλησε με περίστροφο τους υπαλλήλους ήταν ευγενικός απέναντί τους».<br />Ναι, ήμουν ευγενικός. Την δουλειά τους έκαναν οι άνθρωποι και πήγαινα εγώ να τους χαλάσω την μέρα και να τους τρομοκρατήσω. Έκανα άλλες τρεις ληστείες και πια ένιωθα πως γινόμουν συμπαθής στον κόσμο. Μόνο που δεν τα υπολόγιζα καλά. Πίστευα ότι με μια – δυο ληστείες θα συγκέντρωνα ένα αξιόλογο ποσό και θα σταματούσα. Όμως όσο εύκολα μπορεί να σε κλέψει νομότυπα μια τράπεζα, τόσο δύσκολα μπορείς να της αποσπάσεις χρήματα. Πέντε ληστείες και είχα μαζέψει 85.000 Ευρώ. Και είχα εκτεθεί… άλλο να κάνεις μια ληστεία χωρίς μάσκα, άλλο πέντε! <br />Είχαν την φωτογραφία μου από τις κάμερες παρακολούθησης και αποφάσισαν να με επικηρύξουν! Πεντακόσιες χιλιάδες Ευρώ σε όποιον με κατέδιδε, ήμουν έτοιμος να καταδώσω εγώ τον εαυτό μου! Όλες οι εφημερίδες είχαν πρωτοσέλιδη την φωτογραφία μου. Δεν είχα πια καμιά ελπίδα. Θα με έπιαναν. <br />Από τις εφημερίδες είδε και η Ναυσικά τα κατορθώματα μου. Τι να πεις και τι να εξηγήσεις. Τα είπα όλα, για τον καρκίνο, για τους φόβους μου, για την ανάγκη μου να τους εξασφαλίσω. Δεν θα σας κουράσω με τις κουβέντες που έκανα με την Ναυσικά και τα παιδιά. <br />Απλά, την ίδια μέρα, τι μέρα δηλαδή νύχτα ήταν, έφυγα από το σπίτι για να μην με βρουν. Ήταν σίγουρο ότι κάποιος γείτονας ή γνωστός θα έδινε την κατάλληλη πληροφορία στην αστυνομία. Ήταν μάλιστα περίεργο που δεν με είχαν βρει ακόμα. Στην Ναυσικά είπα να μην ανησυχεί, ήξερα που να κρυφτώ και ότι θα της τηλεφωνούσα την επόμενη μέρα. Η αλήθεια είναι ότι γυρνούσα στους δρόμους και σκεφτόμουν πως τα είχα καταφέρει έτσι! Όσο μου απέμεινε να ζήσω να είμαι μακριά από τους ανθρώπους που αγαπώ και μ΄ αγαπάν. <br />Το πρωινό με βρήκε σε ένα παγκάκι, ταλαιπωρημένο και κουρασμένο. Τον είδα να πλησιάζει μα δεν κουνήθηκα από την θέση μου. Έβγαλε από την τσέπη του μια φωτογραφία και την κοίταξε. Για μια στιγμή έμεινε αναποφάσιστος. Άνθρωπος είναι και αυτός. Φοβήθηκε. Ήρθε δίπλα μου κρατώντας κρυφά δήθεν το όπλο του. Σηκώθηκα και του έδωσα τα χέρια για να μου περάσει χειροπέδες… <br />Τα υπόλοιπα τα ξέρετε. Τα λεφτά τα πήραν πίσω… σχεδόν όλα! Είχα κρύψει λίγα, δεν θα σας πω που, αυτό θα το μάθει η Ναυσικά όταν πεθάνω, σε δυο μήνες από τώρα! Ένα μέρος από αυτά είναι για την κηδεία μου, να μην τρέχουν για δανεικά τέτοιες δύσκολες ώρες και τα υπόλοιπα τα άφησα για να κάνουν πράξη την τελευταία μου επιθυμία. Να κάνουν όλοι μαζί ένα ταξίδι στην Ρώμη. Την Ρώμη που δεν αξιώθηκα να δω εγώ.<br />Καταλάβατε λοιπόν κύριοι δικαστές γιατί γέλασα με τα «είκοσι χρόνια κάθειρξη», δυο μήνες και πολύ σας είναι. Τυπικά είχατε δίκιο, αν και μου επιβάλλατε την ανώτερη ποινή. Ίσως επειδή έπρεπε να ικανοποιήσετε, όχι το κοινό αίσθημα, αλλά το σύστημα. Ποιος ήμουν εγώ, ούτε καν ένας εγκληματίας της προκοπής δεν ήμουν, που θα έπαιρνε από τους «κλέφτες» τα «κλεμμένα» λεφτά τους. Και τελειώνοντας να σας πω κύριε εισαγγελέα, να μην μου ασκήσετε δίωξη για εξύβριση και συκοφαντία εναντίον των τραπεζών και της δικαιοσύνης. Δεν θα προλάβετε, πιστέψτε με, να φέρετε την υπόθεση μέχρι το ακροατήριο. Μόνο αν θέλετε, διατάξτε να με βάλουν σε ένα κελί που να έχει δυτικό παράθυρο, να βλέπει προς την Ρώμη.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167699051546521663-4752319591982267307?l=antiakribeia.blogspot.com' alt='' /></div>mikros fokionhttp://www.blogger.com/profile/01407581594450376740noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8167699051546521663.post-59915326281750960422009-11-10T11:10:00.001+02:002009-11-10T11:11:52.568+02:00Το κείμενο που ακολουθεί αναρτήθηκε στο <a href="http://www.mediasoup.gr/node/6184">Mediasoup</a>.<br /><br /><br />Η ιστορία της συνδικαλίστριας Κωνσταντίνας Κούνεβα είναι γνωστή. Το προηγούμενο Δεκέμβρη άγνωστοι προσπάθησαν να την δολοφονήσουν ρίχνοντας της καυστικό υγρό. Από τότε η Κούνεβα νοσηλεύεται με σοβαρά προβλήματα.<br />Το θέμα μου δεν είναι όμως να περιγράψω την ιστορία, αλλά να σταθώ στην συνέντευξη που έδωσε στον Σταύρο Θεοδωράκη, στους Πρωταγωνιστές. Ήταν μια συνέντευξη που άξιζε πραγματικά τον κόπο για να την παρακολουθήσει κανείς.<br />Η Κούνεβα είναι μία αξιοπρεπέστατη κυρία, η οποία μας δίδαξε πως μπορεί ένας άνθρωπος που έφτασε στα πρόθυρα του θανάτου να αντιμετωπίζει με θετικό τρόπο την ζωή. Χωρίς να κλαίγεται, χωρίς να προβάλλει την περιπέτεια της για να κερδίσει τον οίκτο έδωσε μαθήματα σοβαρότητας και ανθρωπιάς.<br />Δυο – τρία σημεία θα ήθελα να επισημάνω από την συνέντευξη της. Την δολοφονική επίθεση εναντίον της δεν την απέδωσε στο γεγονός ότι είναι από την Βουλγαρία και πράγματι δεν ήταν ρατσιστικού τύπου η επίθεση. Ίσως να έπαιξε ρόλο το ότι είναι αλλοδαπή, υπό την έννοια ότι οι αρχές δεν θα έδιναν και μεγάλη σημασία. Και πράγματι οι αρχές δεν ασχολήθηκαν με την σοβαρότητα που θα έπρεπε.<br />Σε ένα άλλο σημείο της συνέντευξης είπε ότι αιφνιδιάστηκε από το κίνημα συμπαράστασης μιας και δεν πιστεύει ότι ξαφνικά οι άνθρωποι κατάλαβαν και άλλαξαν. Και έχει δίκιο. Συγκεκριμένη είναι η μερίδα των ανθρώπων που συμπαραστάθηκαν.<br />Στην παρατήρηση του δημοσιογράφου ότι γράφονται συνθήματα υπέρ της στους τοίχους η Κούνεβα είπε ότι είναι αντίθετη γιατί «Δεν μπορείς να χαλάς κάτι που δεν μπορείς να το φτιάξεις. Ούτε συμφωνώ με την καταστροφή των καταστημάτων».<br />Δεν το μετάνιωσε που ασχολήθηκε με τον συνδικαλισμό και αφού δεν είχε λυγίσει από τα απειλητικά τηλεφωνήματα, αν γυρνούσε ο χρόνος πίσω, μάλλον τα ίδια θα έκανε.<br />Και κλείνω με μια φράση της: «Για να κάνεις μια καλή πράξη, για να γίνεις καλός άνθρωπος ίσως χρειαστεί να παλέψεις μια ζωή, για να γίνεις κακός αρκεί μια στιγμή».<br />Θα ήθελα να πω και για τον Σταύρο Θεοδωράκη. Έκανε μια πολύ ανθρώπινη συνέντευξη και ήταν πολύ προσεκτικός στα πλάνα αποφεύγοντας να παίξει με το πρόσωπο της Κούνεβα. Προσωπικά το εκτίμησα.<br />Μικρός Φωκίων<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167699051546521663-5991532628175096042?l=antiakribeia.blogspot.com' alt='' /></div>mikros fokionhttp://www.blogger.com/profile/01407581594450376740noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8167699051546521663.post-87640396782702293192009-04-21T10:16:00.002+03:002009-04-21T10:26:48.124+03:00Σαν σήμερα το 1967 τα τανκς του Παπαδόπουλου έβαλαν σε γύψο την δημοκρατία. Ήταν μια χούντα φανερή, ένας εχθρός που τον έβλεπες, που μπορούσες να τον καταλάβεις. Σήμερα 35 χρόνια μετά το πέσιμο της χούντας πόσο σίγουροι είμαστε ότι έχουμε πράγματι δημοκρατία;<br />Ένας μεγάλος ηθοποιός, ο Βασίλης Διαμαντόπουλος, είχε εκφράσει μια άποψη που με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο.<br />Έλεγε ο Διαμαντόπουλος: "Η διαφορά μας από τη χούντα είναι τούτη: ότι η χούντα ήταν ένας ξεκάθαρος εχθρός, γι' αυτό και σχεδόν ολόκληρος ο λαός συμμετείχε (στην αντίσταση) ενάντιά της. Σήμερα, υπάρχει μία χούντα -επιτρέψτε μου να πω και έχω συνείδηση αυτού που λέω- η οποία καλύπτεται απ' το άλλοθι της δημοκρατίας. Οταν λοιπόν γίνονται αυτά τα γεγονότα στο Πολυτεχνείο, με τους βανδαλισμούς -σε εισαγωγικά, διότι εγώ δεν τους κρίνω βανδαλισμούς, είναι μια έκφραση κραυγής- και όλα τα δημόσια πρόσωπα, όλοι οι υπεύθυνοι του κράτους αυτού δεν έχουν συγκινηθεί, δεν έχουν ανατριχιάσει γι' αυτά τα γεγονότα καθόλου, από κει και πέρα καταλήγω στο συμπέρασμα -το φρικτό συμπέρασμα αν θέλετε- ότι οι πράξεις αυτές ήταν λίγες. Αφού δεν ξύπνησαν κανένα. Και ίσως πρέπει να πολλαπλασιαστούν για να ξυπνήσουμε κάποτε"<br />Αυτά τα είχε πει στη εκπομπή "κίτρινος τύπος" με αφορμή τα γεγονότα που είχαν γίνει εκείνη την χρονιά, όπου και είχαν συλληφθεί 500 άτομα στο Πολυτεχνείο. Αν θέλετε να διαβάσετε τα σημαντικότερα σημεία των απόψεων του, που έχουν πολύ ενδιαφέρον, θα τα βρείτε <a href="http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&amp;id=36360">εδώ</a> (στον ιό της Ελευθεροτυπίας)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167699051546521663-8764039678270229319?l=antiakribeia.blogspot.com' alt='' /></div>mikros fokionhttp://www.blogger.com/profile/01407581594450376740noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8167699051546521663.post-35128245721093213392009-03-03T16:13:00.003+02:002009-03-03T16:23:47.676+02:00Μέχρι τώρα τα blogs τηρούν έναν <span style="color:#ff6666;">ηθικό</span> κανόνα. Όταν αναδημοσιεύουν ένα κείμενο ή μια δημιουργία <span style="color:#ffcc66;">αναφέρουν</span> το blog από το οποίο αντέγραψαν. Ο καθένας από εμάς κάνει μια προσπάθεια και αυτό το καταλαβαίνουμε όλοι. Το ψώνιο μας (γιατί όταν δημοσιοποιείς οτιδήποτε και δεν βγάζεις χρήματα, έχεις ένα κάποιο ψώνιο, γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε) είναι αυτό και η αμοιβή μας είναι η αναγνώριση της όποιας δουλειάς μας. Υπάρχουν όμως <span style="color:#33ccff;">κάποιοι</span> επαγγελματίες δημοσιογράφοι (με κασέ που αν το είχαμε εμείς για μια χρονιά θα λύναμε το πρόβλημα όλης της ζωής μας) που προβάλουν μια δημιουργία ενός μπλογκερ χωρίς να αναφέρουν το μπλογκ. <span style="color:#cc0000;">Δεν </span>το κάνουν όλοι αλλά επειδή τώρα έχουν αρχίσει να μαθαίνουν περί μπλογκ μπορεί το φαινόμενο να γενικευτεί και καλό είναι να το επισημαίνουμε. Τελευταίο παράδειγμα είναι η τηλεοπτική αναφορά σε μια δημιουργία του our greek tv. Περισσότερα για το θέμα στην ανάρτηση του blog στην σελίδα:<br /><a href="http://ourgreektv.blogspot.com/2009/03/blog.html">http://ourgreektv.blogspot.com/2009/03/blog.html</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167699051546521663-3512824572109321339?l=antiakribeia.blogspot.com' alt='' /></div>mikros fokionhttp://www.blogger.com/profile/01407581594450376740noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8167699051546521663.post-54501722243616098392008-12-21T00:18:00.001+02:002008-12-21T00:20:25.733+02:00<span style="font-size:180%;">ΤΑ ΜΑΤ δολοφονουν πολίτες, ανθρωπους με αναπνευστικα προβλήματα, γυναικες εγκυους, <span style="color:#cc0000;">μωρά</span> τα οποία είναι παντελως <span style="color:#3366ff;">αθωα</span>... ρίχνουν σωρηδον δακρυγονα και χημικα (τα οποια απαγορευονται ακομα και σε πολεμο) και οι κατοικοι των εξαρχειων ειναι <span style="color:#009900;"><span style="color:#cc33cc;">εγκλωβισμενοι</span> </span>στα σπιτια τους τα οποια εχουν γεμισει απο τον εισπνεομενο "θανατο". Η αστυνομια <span style="color:#ff6666;">δεν </span>προστατευει τους πολιτες, τους δολοφονει με χημικα. Απο ενα κατεστραμενο αυτοκινητο και το δικαιωμα να ζησουμε χωρις να εισπνεουμε συνεχως τα χημικα προτιμουμε τη ζωή. Πριν απο λιγο οπως μου μετεφερε κατοικος λιποθυμησε μια γυναικα που ηταν σε ενα καφε και δεν υπηρχε τροπος να φυγει απο την εμπολεμη περιοχη. Ειμαστε εγκλωβισμενοι στα σπιτια μας... <span style="color:#cc0000;">ελεος</span> πια!!! Κυριε Παυλοπουλε αυτη τη στιγμη υπαρχουν χιλιαδες θυματα της αστυνομικης υπερβολης. Ας ειναι παραπλευρες απωλειες τα υλικα και οχι τα μωρα... οχι η ζωη!<br />Μεταδωστε αυτην την κραυγη οπου μπορειτε....</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167699051546521663-5450172224361609839?l=antiakribeia.blogspot.com' alt='' /></div>mikros fokionhttp://www.blogger.com/profile/01407581594450376740noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8167699051546521663.post-57269407135369078942008-12-11T11:58:00.002+02:002008-12-11T12:28:59.066+02:00<span style="font-size:130%;">"Κουκουλοφόροι κάψανε αυτοκίνητα και καταστήματα αθώων πολιτών."</span><br /><span style="font-size:130%;">Αθώος ήταν ο Αλέξης. Αθώο είναι το παιδάκι και το μωράκι που αναπνέουν τα δηλητήρια των ΜΑΤ. Αθώα είναι τα παιδιά και μόνο αυτά. Κανείς μας άλλος. Όλοι έχουμε ευθύνη, όλοι φταίμε. Εμείς δημιουργήσαμε αυτήν την κοινωνία, εμείς την διατηρούμε. Και πρέπει να πληρώσουμε. Αφήσαμε να μας πάρουν όλα τα κεκτημένα που με αίμα κατέκτησαν οι πρόγονοι μας (8ωρο, ασφάλιση κλπ) - πολλοί από αυτούς που έχασαν την ζωή τους ήταν αναρχικοί. Αφήσαμε να μας καταχρεώσουν οι τράπεζες. Αφήσαμε να μας κάψουν όλη τη χώρα. Αφήσαμε να μας κλέβουν. Αφήσαμε να μας κοροϊδεύουν. Αφήσαμε το δικαίωμα στην εργασία να γίνει απασχολησιμότητα... Αφήσαμε τους αστυνομικούς να δέρνουν και να σκοτώνουν χωρίς τιμωρία. Είμαστε ένοχοι για τις πολιτικές επιλογές μας. Είμαστε ένοχοι επειδή θεοποιήσαμε το χρήμα και θάψαμε τα συναισθήματα μας. Είμαστε ένοχοι γιατί έχουμε γίνει ένα με τον καναπέ μας. Είμαστε ένοχοι γιατί αδιαφορούμε για ότι υπάρχει πέρα πό τον δικό μας μικρόκοσμο. Είμαστε ένοχοι γιατί αντιδρούμε μόνο αν μας πειράξει κάποιος το αυτοκίνητο μας. Είμαστε ένοχοι γιατί δεν μας ενοχλέι που μας έχουν πειράξει την ίδια μας την ζωή. Είμαστε ένοχοι γιατί δεν έχουμε αφήσει χώρο στα όνειρα. Είμαστε ένοχοι γιατί δεν προσπαθούμε να καταλάβουμε τους νέους. Είμαστε ένοχοι γιατί δεν προσπαθούμε να καταλάβουμε τον συνάνθρωπό μας. Είμαστε ένοχοι γιατί έχουμε καταστρέψει το φυσικό μας περιβάλλον. Είμαστε ένοχοι γιατί...</span><br /><span style="font-size:130%;">Δεν υπάρχουν αθώοι. Όταν ψηφίζουμε έχουμε ευθύνη. Όταν δεν αντιδρούμε σε τίποτα έχουμε ευθύνη. Δεν έχουμε καταλάβει τι έχουμε δημιουργήσει. Φτιάξαμε μόνοι μας την κόλαση και τώρα κλαίμε που καιγόμαστε. Ας καούμε. Μόνοι μας βάλαμε τα χέρια μας και βγάλαμε τα μάτια μας. </span><br /><span style="font-size:130%;">Εμείς καταστρέψαμε την χαρά των παιδιών και αυτά την μετέτρεψαν στην χαρά της καταστροφής. </span><br /><span style="font-size:130%;">υγ1 Διαβάστε ένα άρθρο ενός "δεξιού" όπως αναδημοσιεύθηκε στην </span><a href="http://www.enet.gr/online/online_text/c=110,id=28105860"><span style="font-size:130%;">Ελευθεροτυπία</span></a><span style="font-size:130%;">. Όλα τριγύρω αλλάζουμε και όλα ίδια μένουν</span><br /><span style="font-size:130%;">υγ2 Μέσα στους νέους με την πέτρα στο χέρι υπάρχουν και προβοκάτορες αστυνομικοί, μην το ξεχνάμε. Και αυτοί είναι οι επικίνδυνοι κουκουλοφόροι. </span><br /><span style="font-size:130%;">υγ3 Μες στην αναμπουμπούλα φόρεσαν τις κουκούλες των "αγανακτισμένων πολιτών" οι χρυσαυγίτες. </span><br /><span style="font-size:130%;">υγ4 Οι αναρχικοί (οι πραγματικοί) δεν κάνουν πλιάτσικο. Όμως πριν κατηγορήσουμε το πλιάτσικο ας το κατανοήσουμε πρώτα.</span><br /><span style="font-size:130%;">υγ5 Μία ομάδα αντιεξουσιαστών μαζεύει χρήματα για την αποκατάσταση περιπίπτέρου που κάηκε, όπως διάβασα στην </span><a href="http://parapolitiki.blogspot.com/2008/12/blog-post_7814.html"><span style="font-size:130%;">Παραπολιτικη</span></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167699051546521663-5726940713536907894?l=antiakribeia.blogspot.com' alt='' /></div>mikros fokionhttp://www.blogger.com/profile/01407581594450376740noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8167699051546521663.post-10317053694009506642008-11-13T20:04:00.003+02:002008-11-13T20:32:37.066+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_qGWXDDVe8aQ/SRxsd9dGOqI/AAAAAAAAAHQ/ClXnez-yqLQ/s1600-h/dei1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268204926085249698" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 367px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_qGWXDDVe8aQ/SRxsd9dGOqI/AAAAAAAAAHQ/ClXnez-yqLQ/s400/dei1.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-size:180%;">Μας κλέβουν από <span style="color:#ff6666;">παντού</span>... ή βρέθηκε ο τρόπος ώστε να καλύπτονται τα bonus του Αθανασόπουλου. Προσέξτε δύο νούμερα, το ποσό πληρωμής για την ΔΕΗ και το ποσό χρέωσης του ΦΠΑ. Ενώ ο λογαριασμός είναι <span style="color:#cc0000;">117,47</span> Ευρώ ο καταναλωτής πληρώνει ΦΠΑ για <span style="color:#cc0000;">118,39</span> Ευρώ!!! Όσο και αν το ψάξει κανείς <span style="color:#3333ff;">δεν</span> προκύπτει από πουθενά ο λόγος αυτής της διαφοράς... </span></div><div><span style="font-size:180%;">Δεν έχει σημασία αν μας κλέβουν συνειδητά ή από λάθος του συστήματος (τέτοια λάθη δεν επιτρέπονται σε καμια περίπτωση) αλλά ότι μας <span style="color:#ffcc33;">κλέβουν</span>. Και ας σκεφτεί κανείς ότι μιλάμε για εκατομύρια λογαριασμούς κάθε χρόνο!</span></div><div><span style="font-size:180%;"></span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167699051546521663-1031705369400950664?l=antiakribeia.blogspot.com' alt='' /></div>mikros fokionhttp://www.blogger.com/profile/01407581594450376740noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8167699051546521663.post-37314188716601921452008-10-30T17:06:00.002+02:002008-10-30T17:20:07.119+02:00<span style="font-size:130%;"><span style="color:#6600cc;">Οι αναρχικοί τον τελευταίο καιρό έχουν καταφέρει να αναφέρονται στον τύπο με θετικά σχόλια. Η αρχή έγινε με την κίνηση τους να απαλλοτρώνουν τρόφιμα από super market και να τα μοιράζουν σε πολίτες. Τον τελευταίο καιρό στην πλατεία των Εξαρχείων είχε γίνει "κατάληψη" από πρεζάκια και έμπορους ναρκωτικών με αποτέλεσμα οι κάτοικοι και τα παιδιά να έχουν πρόβλημα να την διαβούν και πολύ περισσότερο να σταθούν εκεί. Οι αναρχικοί λοιπόν πήραν την πρωτοβουλία για να.... αλλά ας μην τα γράφω εγώ. Διαβάστε το ρεπορτάζ από τον Ελεύθερο Τύπο</span> </span><a href="http://www.e-tipos.com/newsitem?id=58192"><span style="font-size:130%;">εδω</span></a><br /><span style="font-size:130%;">"Με μουσική από μικροφωνικές εγκαταστάσεις που είχαν στήσει στην πλατεία, με αφίσες και με δυο μεγάλα πανό στα οποία αναγράφονταν «έξω η πρέζα από τα Εξάρχεια» οι αναρχικοί-αντιεξουσιαστές πέτυχαν τελικά «να διώξουν» από τα Εξάρχεια τους τοξικομανείς, οι οποίοι είχαν βρει τις τελευταίες μέρες καταφύγιο εκεί. Με αυτό τον τρόπο, όπως παραδέχονται και πολλοί κάτοικοι, «επέστρεψε η ζωή στην πλατεία και τα παιδιά μπορούν να παίζουν ελεύθερα».Μπροστά στο αδιέξοδο στο οποίο είχαν περιέλθει τον τελευταίο καιρό οι κάτοικοι, αλλά και οι καταστηματάρχες, η Επιτροπή Αναρχικών Εξαρχείων ανέλαβε την πρωτοβουλία να «καθαρίσει» την πλατεία από την ηρωίνη. Οπως λένε χαρακτηριστικά οι κάτοικοι, η πλατεία «είχε γίνει γκέτο και μπροστά στα μάτια μας γινόταν εμπόριο ναρκωτικών. Η ηρωίνη δεν έχει καμία θέση εδώ. Με τα παιδιά δεν έχουμε τίποτα. Με τα ναρκωτικά και τους πρεζέμπορους τα βάζουμε». Και βρήκαν ένα διαφορετικό τρόπο, χωρίς εντάσεις, για να πετύχουν το σκοπό τους: Εστησαν στην πλατεία μικρόφωνα από τα οποία ακούγονταν μουσική και εκκλήσεις προς τους χρήστες, άπλωσαν πανό και τοιχοκόλλησαν μαύρες αφίσες με σύνθημα «ενάντια στην καταστολή, στην πρέζα και στην κατανάλωση. Να κάνουμε την πλατεία δική μας».Επί μια εβδομάδα οι αναρχικοί- αντιεξουσιαστές περιφρουρούσαν το χώρο και όταν πήγαιναν οι χρήστες ουσιών, τότε εκείνοι τους συνιστούσαν με ευγενικό τρόπο να απομακρυνθούν (και αυτό «μέσω διαλόγου») και τελικά οι τοξικομανείς κατέληξαν στα παλιά τους στέκια, όπως είναι η οδός Τοσίτσα, τα στενά γύρω από το Πολυτεχνείο, η Μενάνδρου, η Σοφοκλέους, η Θεάτρου και οι δρόμοι πίσω από την πλατεία Κοτζιά.«Η πλατεία των Εξαρχείων είναι ένας δημόσιος χώρος. Το πρόβλημα των τοξικομανών είναι ένα διαφορετικό, ευαίσθητο θέμα και χρειάζεται ιδιαίτερη αντιμετώπιση. Οπως και το οργανωμένο κύκλωμα διακίνησης ναρκωτικών. Σε αυτό είμαστε ενάντια. Θέλουμε τα Εξάρχεια να διατηρήσουν την ιστορικότητά τους, όπως τη διακίνηση ιδεών και την αμφισβήτηση», λέει ο Κώστας, ο οποίος συμμετείχε στην πρωτοβουλία των αναρχικών και συνεχίζει: «Ανάλογη κίνηση είχε γίνει και το Μάιο του 2006».Πάντως, η εμφάνιση των τοξικομανών στην πλατεία των Εξαρχείων χαρακτηρίζεται από τους αναρχικούς-αντιεξουσιαστές, αλλά και από μερίδα κατοίκων «περίεργη»… «Επιδιώκουν να ταυτίσουν τους αναρχικούς με τους χουλιγκάνους και τους τοξικομανείς, να υποβαθμίσουν το λόγο των Εξαρχείων μετατρέποντας την περιοχή σε λάιφ στάιλ»….Την ίδια στιγμή οι περισσότεροι κάτοικοι (ακόμη και οι πιο παλαιοί στην περιοχή) κρίνουν θετική την ενέργεια των αναρχικών. Οπως λέει χαρακτηριστικά η κυρία Αντωνία, κάτοικος Εξαρχείων από το 1964, «το πρόβλημα με τα ναρκωτικά υπήρχε από πολύ παλιά, ωστόσο τις τελευταίες μέρες οξύνθηκε. Εμείς δεν μπορούμε να δώσουμε λύσεις. Το κράτος οφείλει να βρει χώρους για να στεγαστούν οι εξαρτημένοι».Εξαιτίας της πρόσφατης κατάστασης, οι κάτοικοι και οι καταστηματάρχες έχουν χωριστεί σε δυο στρατόπεδα. Οι μισοί τάσσονται κατά της (αυξημένης) αστυνόμευσης, ενώ οι υπόλοιποι ζητούν έντονη αστυνομική παρουσία. </span><a href="http://www.e-tipos.com/interactivity/mail?author=471"><span style="font-size:130%;">ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΑΛΙΑ</span></a><span style="font-size:130%;"> "</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167699051546521663-3731418871660192145?l=antiakribeia.blogspot.com' alt='' /></div>mikros fokionhttp://www.blogger.com/profile/01407581594450376740noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8167699051546521663.post-24076004673022017982008-10-15T18:30:00.002+03:002008-10-15T18:38:21.485+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_qGWXDDVe8aQ/SPYOXLWvXuI/AAAAAAAAAG4/quTHkP3gFaQ/s1600-h/joke6.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5257405406349582050" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_qGWXDDVe8aQ/SPYOXLWvXuI/AAAAAAAAAG4/quTHkP3gFaQ/s400/joke6.jpg" border="0" /></a><br /><div>από τον Γιάννη Δερμετζόγλου, από τον Ελευθερο Τυπο.... Ανευ σχολίων</div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167699051546521663-2407600467302201798?l=antiakribeia.blogspot.com' alt='' /></div>mikros fokionhttp://www.blogger.com/profile/01407581594450376740noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8167699051546521663.post-74617463079544200422008-10-14T14:41:00.000+03:002008-10-14T14:42:30.569+03:00Απασχόλησαν τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Επαιξαν διαδικτυακά σε όλες τις Τηλεοράσεις. Και εμείς στα bloggs τους στολίσαμε καταλλήλως.. Επρεπε όμως να αναδειχθεί, το πιο δημοφιλές Δίδυμο της χρονιάς.. Το <a href="http://kafeneio-gr.blogspot.com/" target="_blank">καφενείο </a> ξεκίνησε Δημοσκόπηση για αυτό το σκοπό .Επισκεφτείτε το<a href="http://kafeneio-gr.blogspot.com/" target="_blank"> http://kafeneio-gr.blogspot.com/ </a>και ψηφίστε<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167699051546521663-7461746307954420042?l=antiakribeia.blogspot.com' alt='' /></div>mikros fokionhttp://www.blogger.com/profile/01407581594450376740noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8167699051546521663.post-21540797051838094832008-09-29T13:07:00.003+03:002008-09-29T13:12:52.567+03:00<center><a title="BANG-GR.blogspot.com" href="http://bang-gr.blogspot.com/" target="_blank"><br /><img src="http://lh6.ggpht.com/MichaelMyersGR/SN2KAF4MpCI/AAAAAAAABEc/MJ0unpk9HyY/1SD5.gif" /></a></center><br /><br /><span style="color:#6633ff;">Η εικόνα είναι απο το </span><a href="http://bang-gr.blogspot.com/2008/09/blog-post_27.html"><span style="color:#6633ff;">bank-gr</span></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167699051546521663-2154079705183809483?l=antiakribeia.blogspot.com' alt='' /></div>mikros fokionhttp://www.blogger.com/profile/01407581594450376740noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8167699051546521663.post-68523850912605966802008-09-28T23:57:00.004+03:002008-09-29T00:13:15.386+03:00<span style="color:#ff0000;">Το ειδα στο <a href="http://zouglapress.blogspot.com/2008/09/blog-post_5318.html">zouglapress</a></span><span style="color:#ff0000;"> και το αντεγραψα....</span><br /><br /><span style="font-size:130%;color:#6633ff;">Διαβάστε το ως το τέλος, είναι πολύ ενδιαφέρον.</span><br /><span style="font-size:130%;">Στο κόμμα μας, πραγματοποιούμε αυτό που υποσχόμαστε. </span><br /><span style="font-size:130%;">Μόνο οι ανόητοι θα μπορούσαν να πιστέψουν ότι </span><br /><span style="font-size:130%;">δεν αγωνιζόμαστε κατά της διαφθοράς.</span><br /><span style="font-size:130%;">Διότι, ένα είναι βέβαιο για μας: </span><br /><span style="font-size:130%;">Η τιμιότητα και η διαφάνεια είναι προϋπόθεση για να πετύχουμε τους στόχους μας. </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">Αποδεικνύουμε ότι πλανάται όποιος πιστεύει πως</span><br /><span style="font-size:130%;">οι μαφιόζοι θα συνεχίσουν να μετέχουν στην κυβέρνηση όπως στο παρελθόν.</span><br /><span style="font-size:130%;">Διασφαλίζουμε, χωρίς ίχνος αμφιβολίας, </span><span style="font-size:130%;">ότι </span><br /><span style="font-size:130%;">η κοινωνική δικαιοσύνη θα είναι ο κύριος σκοπός της διακυβέρνησής μας. </span><br /><span style="font-size:130%;">Παρά ταύτα, υπάρχουν ακόμα ανόητοι άνθρωποι που πιστεύουν </span><span style="font-size:130%;">πως</span><br /><span style="font-size:130%;">θα είναι δυνατόν να εξακολουθεί κανείς να κυβερνά </span><br /><span style="font-size:130%;">με παλαιοπολιτικά τερτίπια.</span><br /><span style="font-size:130%;">Όταν αναλάβουμε την εξουσία, </span><br /><span style="font-size:130%;">θα κάνουμε το παν ώστε </span><br /><span style="font-size:130%;">να τεθεί τέρμα στις προνομιακές καταστάσεις και στην ευνοιοκρατία </span><br /><span style="font-size:130%;">δεν θα επιτρέψουμε σε καμιά περίπτωση </span><br /><span style="font-size:130%;">να πεθάνουν της πείνας τα παιδιά μας </span><br /><span style="font-size:130%;">Θα πραγματοποιήσουμε τα σχέδιά μας ακόμα και </span><br /><span style="font-size:130%;">να στερέψουν πλήρως οι οικονομικοί πόροι </span><br /><span style="font-size:130%;">θα ασκήσουμε την εξουσία ώσπου </span><br /><span style="font-size:130%;">θα έχετε καταλάβει ότι από δω και πέρα</span><br /><span style="font-size:130%;">είμαστε η «ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ», η «Νέα Πολιτική». </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#cc33cc;">Διαβάστε τώρα από κάτω προς τα πάνω.. αρχίζοντας από την τελευταία γραμμή και ανεβαίνοντας γραμμή-γραμμή ως την αρχή.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167699051546521663-6852385091260596680?l=antiakribeia.blogspot.com' alt='' /></div>mikros fokionhttp://www.blogger.com/profile/01407581594450376740noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8167699051546521663.post-51368387562173553602008-09-22T11:34:00.000+03:002008-09-22T11:35:34.962+03:00Παγκόσμια Ημέρα χωρίς Αυτοκίνητο… χωρίς την προέκταση του εαυτού μου! Πως θα το αντέξω Θεέ μου! Δηλαδή μου ζητάνε να κατέβω με τα πόδια τα δύο στενά που βρίσκεται το ΜΕΤΡΟ για να πάω με αυτό στην δουλειά μου… θα είμαι στο γραφείο σε 20 λεπτά…. Ακούς; Σε 20 λεπτά. Και τι θα κάνω τόσο χρόνο που θα κερδίσω; Με το αυτοκίνητο κάνω το λιγότερο 1 ώρα, αν βρω γρήγορα να παρκάρω. Έχω μάθει πια σε τέτοια πίεση που πραγματικά δεν μπορώ ούτε λεπτό να έχω ελεύθερο. Δεν ξέρω τι να κάνω με το χρόνο μου. Ενώ με το αυτοκίνητο έχεις μια άνεση ρε παιδάκι μου. Μία ώρα για να πας στην δουλειά άλλη μία να γυρίσεις τις κάλυψες τις δύο ωρίτσες. Άσε που εκτονώνεσαι κιόλας. Βρίζεσαι με τον μπροστινό σου που σταματάει απότομα ή αργεί να ξεκινήσει στο φανάρι κατά λίγα εκατοστά του δευτερολέπτου, βρίζεσαι με τον διπλανό σου που προσπαθεί να σε προσπεράσει ή δεν σε αφήνει να τον προσπεράσεις, βρίζεσαι με τον πισινό σου, βρίζεσαι με τον ανταγωνιστή στην θέση παρκαρίσματος, βρίζεσαι με τους πεζούς, με τους μηχανόβιους, τους ποδηλάτες. Ξεκινάει η μέρα σου δυναμικά. Και είναι και μια μορφή επικοινωνίας με τους συνανθρώπους σου. Παλιά οι άνθρωποι έλεγαν «καλημέρα» τώρα λένε «στραβός είσαι ρε»! Υπάρχει μια διαφορά, αλλά επικοινωνία είναι και αυτό!<br />Τώρα θα μου πεις ότι με τα λεφτά που δίνω για βενζίνη, για την φθορά του αυτοκινήτου, το πληρωμένο πάρκινγκ μου στοιχίζει ο κούκος αηδόνι κάθε μέρα, αλλά μην τα θέλουμε και όλα δικά μας… και να ταλαιπωρηθούμε και να την βγάλουμε φθηνά! Θέλεις να ταλαιπωρηθείς κύριε, να νιώσεις την ασφυξία του μποτιλιαρίσματος, να τσακωθείς με τους συνανθρώπους σου; Θα το πληρώσεις.<br />Έχουμε βέβαια και τους οικολόγους… «μην καταστρέφετε το περιβάλλον», μας λένε. Εντάξει βγάζει λίγα καυσαέρια το αυτοκίνητο μου, βάζω και εγώ το λιθαράκι μου στο φαινόμενο του θερμοκηπίου αλλά έχω μια άνεση από την άλλη. Πίνω το αναψυκτικό μου και πετάω στο δρόμο το κουτί (προσφέροντας δουλειά στους οδοκαθαριστές), τρώω το σάντουιτς μου το μεσημέρι και ρίχνω από το παράθυρο την χαρτοπετσέτα, κάνω δηλαδή οτιδήποτε για να δηλώσω στους άλλους ότι υπάρχω… και μεταξύ μας μια επιβεβαίωση είναι και το αυτοκίνητο για μένα. Νιώθω κάποιος! Μεταξύ μας όμως αυτό, γιατί στους άλλους λέω ότι το αυτοκίνητο το χρησιμοποιώ από ανάγκη. Και από ζήλια δεν προσέχω τους ποδηλάτες. Είπαμε μεταξύ μας αυτά.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167699051546521663-5136838756217355360?l=antiakribeia.blogspot.com' alt='' /></div>mikros fokionhttp://www.blogger.com/profile/01407581594450376740noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8167699051546521663.post-82459308925715208182008-09-09T22:43:00.003+03:002008-09-09T22:52:35.094+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_qGWXDDVe8aQ/SMbTlplZ1oI/AAAAAAAAAFk/0sTbCeuf5Ro/s1600-h/images.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5244111459890878082" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_qGWXDDVe8aQ/SMbTlplZ1oI/AAAAAAAAAFk/0sTbCeuf5Ro/s400/images.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><span style="color:#ff0000;">Η πολιτική καθορίζεται από τις επιλογές μας και τις μικρές ή μεγάλες πράξεις μας...</span><br /><div></div><br /><div><strong><em>ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΕΙΔΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ</em></strong></div><br /><div>Αθήνα, 8 Σεπτεμβρίου 2008</div><br /><div>«Αγοράζοντας ένα βιβλίο, ένα τετράδιο ή ένα στυλό για το παιδί σου, σκέψου και το παιδί που δεν έχει αυτή τη δυνατότητα»«467.000 παιδιά ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας»Αυτά τα παιδιά πώς θα αποκτήσουν τα απαραίτητα για το σχολείο;Σε λίγες ημέρες ανοίγουν και πάλι τα σχολεία και μια νέα σχολική χρονιά αρχίζει. Τα σχολεία θα γεμίσουν με παιδικές φωνούλες και όλα τα παιδιά θα ξεκινήσουν τη νέα σχολική χρονιά ξεκούραστα και με διάθεση να μάθουν καινούρια πράγματα. Οι απαιτήσεις του σχολείου όμως είναι πολλές και πολλά παιδιά και οι οικογένειες τους αντιμετωπίζουν σοβαρό πρόβλημα, καθώς η οικονομική τους κατάσταση δεν τους επιτρέπει να καλύψουν τις ανάγκες των παιδιών τους. «467.000 παιδιά ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας».Η αγωνία μας είναι μεγάλη. Πώς θα ανταποκριθούν όλα αυτά τα παιδιά στις απαιτήσεις του σχολείου τους; Όλα τα παιδιά δικαιούνται να νοιώσουν τη χαρά που δίνει η αγορά σχολικών ειδών στην αρχή της σχολικής χρονιάς και κυρίως να συμμετέχουν ισότιμα στη διαδικασία του μαθήματος. Θα αφήσουμε μία μερίδα παιδιών να αισθανθούν μειονεκτικά απέναντι στα άλλα παιδιά ή θα προσπαθήσουμε όλοι μαζί να τους εξασφαλίσουμε τα απαραίτητα και να πάνε στο σχολείο τους με κέφι και ενθουσιασμό;Ο Εθελοντικός Οργανισμός για τα Παιδιά «Tο Χαμόγελο του Παιδιού» δεν μπορεί να αγνοήσει το πρόβλημα. Γι' αυτό λοιπόν, όπως κάθε χρόνο, ξεκινάει μία πανελλαδική εκστρατεία συγκέντρωσης σχολικών ειδών για τα παιδιά των οποίων οι οικογένειες δεν μπορούν να σηκώσουν το οικονομικό βάρος των συνεχώς αυξανόμενων σχολικών απαιτήσεων.</div><br /><div>Είδη που χρειάζονται τα παιδιά:Τετράδια (μπλε και χρωματιστά)</div><br /><div>Σχολικές τσάντες</div><br /><div>Σχολικοί άτλαντες (γεωγραφικοί και πολιτικοί)</div><br /><div>Ακουαρέλες</div><br /><div>Τέμπερες</div><br /><div>Μπλοκ ζωγραφικής</div><br /><div>Μαρκαδόρους</div><br /><div>Ξυλομπογιές</div><br /><div>Μολύβια</div><br /><div>Στυλό</div><br /><div>Γόμες</div><br /><div>Ξύστρες</div><br /><div>Πινέλα</div><br /><div>Παλέτες</div><br /><div>Τετράδια μουσικής</div><br /><div>Κασετίνες</div><br /><div>Ντοσιέ (μικρά και μεγάλα)</div><br /><div>Φύλλα ανταλλακτικά</div><br /><div>Φακέλους με αυτιά</div><br /><div>Χαρτί Α4</div><br /><div>Διαφάνειες</div><br /><div>Χαρτόνια</div><br /><div>Κόλλες γλασέ, βελουτέ, οντουλέUHU</div><br /><div>Χαρτί μιλιμετρέ</div><br /><div>Πλαστελίνες</div><br /><div>Διάφανο αυτοκόλλητο για ντύσιμο βιβλίων</div><br /><div>Ετικέτες</div><br /><div>Γεωμετρικά όργανα</div><br /><div>Ψαλιδάκια</div><br /><div>Δεν πρέπει να επιτρέψουμε να νοιώσει κανένα παιδί μειονεκτικά απέναντι στους συμμαθητές τους, να βρεθεί στη δύσκολη θέση να δικαιολογηθεί στο δάσκαλό του που δεν έχει τα απαραίτητα για το μάθημα και το σπουδαιότερο να μην μπορεί να αποδώσει στο μάθημα ανάλογα με τις δυνατότητες του γιατί δεν έχει τα απαιτούμενα.Τα σημεία συγκέντρωσης των σχολικών ειδών είναι τα εξής:Αθήνα - Στουρνάρη 16 - Τηλ. 210 3306140Καρέας - Δάφνης 2 &amp; Λ. Ι. Καρέα - Τηλ. 210 7609550Νίκαια - Αργυρουπόλεως 9 &amp; Aνω Τζουμαγιάς - Τηλ. 210 4256040Περιστέρι - Τεμπών - Δημητροκάλη και Δραγούμη 4 - Τηλ. 210 5785820Μαρούσι - Πανός 25 - Τηλ. 210 8026021Μελίσσια - Τέρμα Βιτσίου - Τηλ. 210 8040918Αρχαία Κόρινθος - Θέση «Θέατρο» - Τηλ. 27410 32628Πάτρα - Σολωμού 121 - Τηλ. 2610 332499Πύργος - Αραχώβης 3 - Τηλ. 26210 81040Κέρκυρα - Χαμηλή Μαγουλάδων - Τηλ. 26630 51755Θεσσαλονίκη - Εγνατίας 82 - Τηλ. 2310 250160Χαλκίδα - Οινιάτου 7 - Τηλ. 22210 79788Στουρνάρη 16, Αθήνα 106 83 Τηλ. 210 330 6140 Fax. 210 38 43 038,e-mail: <a href="mailto:i">mailto:i</a> , <a href="http://www.hamogelo.gr/" target="_blank">http://www.hamogelo.gr/</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167699051546521663-8245930892571520818?l=antiakribeia.blogspot.com' alt='' /></div>mikros fokionhttp://www.blogger.com/profile/01407581594450376740noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8167699051546521663.post-16938150950531221342008-08-25T12:59:00.000+03:002008-08-25T12:52:53.300+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_qGWXDDVe8aQ/SLJ-79vxu0I/AAAAAAAAAFU/z_87ChM7qAQ/s1600-h/ergazomenoi+copy.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5238388885237644098" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_qGWXDDVe8aQ/SLJ-79vxu0I/AAAAAAAAAFU/z_87ChM7qAQ/s400/ergazomenoi+copy.jpg" border="0" /></a> Ο Κωστάκης και ο λαός....<br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167699051546521663-1693815095053122134?l=antiakribeia.blogspot.com' alt='' /></div>mikros fokionhttp://www.blogger.com/profile/01407581594450376740noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8167699051546521663.post-63351903547924149672008-08-25T12:49:00.004+03:002008-08-25T12:51:11.341+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_qGWXDDVe8aQ/SLKARrmXdQI/AAAAAAAAAFc/kUe1n72AMss/s1600-h/giorgakis+copy.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5238390357835085058" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_qGWXDDVe8aQ/SLKARrmXdQI/AAAAAAAAAFc/kUe1n72AMss/s400/giorgakis+copy.jpg" border="0" /></a><br /><div>Ο Γιωργάκης απόφάσισε να αλλάξει την τακτική της αντιπολίτευσης κάνοντας μια νέα αρχή...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167699051546521663-6335190354792414967?l=antiakribeia.blogspot.com' alt='' /></div>mikros fokionhttp://www.blogger.com/profile/01407581594450376740noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8167699051546521663.post-21043507035600905802008-07-15T15:05:00.001+03:002008-07-15T15:07:26.650+03:00<span style="font-size:130%;">Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα της κυβερνήσεως και ήδη κατατίθενται οι αιτήσεις για προσλήψεις σε θέσεις του δημοσίου για άτομα ειδικών κατηγοριών όπως είναι τα ΑΜΕΑ και οι πολύτεκνοι. Μέσα στις υπόλοιπες κατηγορίες υπάρχει και αυτή των τρίτεκνων. Μόνο που οι τρίτεκνοι δεν αντιμετωπίζονται με τα ίδια κριτήρια με τους πολύτεκνους. Για να έχει κάποιος δικαίωμα συμμετοχής δεν αρκεί να έχει 3 παιδιά, όπως θα ήταν το λογικό αλλά αυτά τα παιδιά να είναι ανήλικα ή υπό προϋποθέσεις να είναι 22 – 25 ετών.<br />Δεύτερη παρατήρηση: Αν κάποιος έχει 4 παιδιά είναι πρακτικά σε χειρότερη μοίρα από αυτόν που έχει 3 παιδιά γιατί οι θέσεις των πολυτέκνων θα καλυφθούν από αυτούς που έχουν 9 – 10 παιδιά. Είναι τόσο λίγες οι θέσεις που αυτός που έχει 4 παιδιά δεν έχει καμιά ελπίδα, σε αντίθεση με αυτόν που έχει τρία παιδιά ο οποίος ανήκει σε ξεχωριστή κατηγορία.<br />Τρίτη παρατήρηση: στα επιπλέον κριτήρια υπάρχει η περίπτωση να συμμετέχει κάποιος που έχει παιδί ορφανό από το έναν γονιό. Δεν προβλέπεται όμως σαν πρόσθετο κριτήριο να ανήκει ο υποψήφιος απλά σε μονογονεϊκή οικογένεια (άγαμες μητέρες). Δηλαδή η χήρα έχει περισσότερες δυσκολίες από μια ανύπαντρη μητέρα; Και στις δύο περιπτώσεις έχουμε απουσία πατέρα.<br />Τέταρτη παρατήρηση: το ελληνικό δημόσιο θεωρεί ότι οι γνώσεις που προσφέρει η τριτοβάθμια παιδεία είναι ανύπαρκτη και το ομολογεί με το πλέον επίσημο τρόπο. Έχει δηλαδή βάλει στα επιπλέον προσόντα την γνώση ξένης γλώσσας. Μόνο που δεν δέχεται την βαθμολογία του απολυτηρίου για να πιστοποιηθεί η γνώση αυτή. Ένας μαθητής για παράδειγμα που έχει 20 στα αγγλικά στο απολυτήριο λυκείου δεν έχει ούτε ελάχιστη γνώση αγγλικών; Αν πράγματι συμβαίνει αυτό να το καταργήσουν το μάθημα από τα σχολεία… χαμένος χρόνος και κόπος.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167699051546521663-2104350703560090580?l=antiakribeia.blogspot.com' alt='' /></div>mikros fokionhttp://www.blogger.com/profile/01407581594450376740noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8167699051546521663.post-72303293973049703892008-06-27T14:16:00.002+03:002008-06-27T14:24:37.110+03:00Ας συντονιστουμε... Όποιο μπλογκ θέλει να βάλει το δικο του λιθαράκι δεν περιμένει την δική μου προτροπή. Έφτιαξα εκ του προχείρου ένα σηματάκι με δυο λόγια (το βλέπετε αριστερά) το οποίο θα μπορούσε να είναι το κοινο μας σλογκαν. Αν κάποιος μπορεί και θέλει να δημιουργήσει κάτι καλύτερο (είμαι και λίγο άσχετος με την τεχνολογία) ας το προτείνει. Από εκεί και πέρα για να μαζευόμαστε σιγά - σιγά το κάθε μπλογκ που κάνει ανάλογη ανάρτηση καλό είναι να στέλνει ένα μήνυμα ώστε να κάνω σύνδεση από εδώ... Να έχουμε δηλαδή ένα σημείο αναφοράς.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167699051546521663-7230329397304970389?l=antiakribeia.blogspot.com' alt='' /></div>mikros fokionhttp://www.blogger.com/profile/01407581594450376740noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8167699051546521663.post-47920115348835725662008-06-26T11:46:00.000+03:002008-06-26T11:47:07.469+03:00<span style="font-size:130%;">Το ΙΝΚΑ καλεί τους καταναλωτές να κάνουν μποϋκοτάζ στα τρόφιμα κάθε Πέμπτη μέχρι να μειωθούν οι τιμές. Κάποιος αφελής θα μπορούσε να πει πως κάτι είναι και αυτό, είναι μια μίνιμουμ αντίδραση στην ακρίβεια. Στην πραγματικότητα όμως αυτή η κίνηση μοιάζει να είναι προβοκατόρικη για τον στόχο των καταναλωτών. Είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι ακόμα και αν τις Πέμπτες δεν αγόραζε κανένας τρόφιμα (γενικά και αόριστα) οι εταιρείες δεν θα είχαν κανένα πρόβλημα μιας και τα τρόφιμα θα τα αγόραζε ο καταναλωτής την προηγούμενη μέρα ή την επόμενη. Οπότε το αποτέλεσμα του μποϋκοτάζ είναι προδιαγεγραμμένο. Πλήρης αποτυχία. Και δεν είναι το μοναδικό αρνητικό. Στην ουσία ο καταναλωτής θα πιστέψει ότι το μποϋκοτάζ ως όπλο άμυνας είναι αποτυχημένο. Στην ουσία το ΙΝΚΑ με αυτή του την πρόταση στηρίζει την ακρίβεια και αποδυναμώνει τις δυνατότητες των καταναλωτών. Αν η πρόταση αυτή δεν έγινε λόγω βλακείας τότε έγινε προβοκατόρικα…<br />Τι θα μπορούσε να έχει αποτέλεσμα; Όπως έχω ξαναγράψει το στοχευόμενο μποϋκοτάζ το οποίο θα έχει διάρκεια. Χρειάζεται συνεχής ενημέρωση των καταναλωτών… όσο θα περνάει ο καιρός όλο και περισσότεροι θα συμμετέχουν στο μποϋκοτάζ.<br />Έγινε πριν από λίγο καιρό ένα μποϊκοτάζ στο ακριβό γάλα, αυτό που κοστίζει πάνω από ένα Ευρώ. Το αποτέλεσμα ήταν να παρατηρηθεί μια πραγματική ή φημολογούμενη έλλειψη φθηνού γάλατος. Αν όμως ο στόχος δεν ήταν γενικός αλλά στόχευε σε μια μάρκα πχ ΔΕΛΤΑ τότε θα αποδυναμώναμε τις προβοκάτσιες από τα σούπερ μάρκετ και τις εταιρείες. Τι θα κάνανε; Θα κρύβανε όλα τα γάλατα εκτός από της ΔΕΛΤΑ;<br />Άρα αν θέλουμε να έχουμε πράγματι αποτέλεσμα μία λύση υπάρχει. Μποϋκοτάζ σε συγκεκριμένα προϊόντα, με συνεχή ενημέρωση και προτροπή με όσα μέσα διαθέτουμε και χωρίς χρονικό περιορισμό, το μποϋκοτάζ θα σταματήσει όταν πετύχουμε τον στόχο μας.<br />Σίγουρα θα υπάρχουν διαφωνίες ή ενστάσεις, εδώ είμαστε να το συζητήσουμε.<br />Η δική μου πρόταση είναι καθαρή και πιστεύω ότι είναι η μοναδική που μπορεί να φέρει αποτέλεσμα. Ας ξεκινήσουμε με το γάλα, μιας και αυτό το προϊόν ήταν το πρώτο που μπήκε στην λίστα. Μπορούμε να φτιάξουμε μια λίστα από όλα τα προϊόντα και να τα μποϋκοτάρουμε.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167699051546521663-4792011534883572566?l=antiakribeia.blogspot.com' alt='' /></div>mikros fokionhttp://www.blogger.com/profile/01407581594450376740noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-8167699051546521663.post-2612995475101529242008-06-23T11:33:00.001+03:002008-11-13T09:10:02.924+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_qGWXDDVe8aQ/SF9gg2zU8eI/AAAAAAAAAE4/FZ4bNkVkY7k/s1600-h/dspphoto3.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5214993011101200866" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_qGWXDDVe8aQ/SF9gg2zU8eI/AAAAAAAAAE4/FZ4bNkVkY7k/s320/dspphoto3.gif" border="0" /></a> ΤΟΥ ΚΑΛΑΙΤΖΗ<br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167699051546521663-261299547510152924?l=antiakribeia.blogspot.com' alt='' /></div>mikros fokionhttp://www.blogger.com/profile/01407581594450376740noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8167699051546521663.post-87436861466319390872008-06-20T15:57:00.003+03:002008-11-13T09:10:03.429+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_qGWXDDVe8aQ/SFuppPSWvgI/AAAAAAAAAEg/ImVgw0xEA-M/s1600-h/siemens+1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5213947519554731522" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_qGWXDDVe8aQ/SFuppPSWvgI/AAAAAAAAAEg/ImVgw0xEA-M/s320/siemens+1.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_qGWXDDVe8aQ/SFuppeyL4LI/AAAAAAAAAEo/zuFcS0psh4c/s1600-h/siemens+2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5213947523714769074" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_qGWXDDVe8aQ/SFuppeyL4LI/AAAAAAAAAEo/zuFcS0psh4c/s320/siemens+2.jpg" border="0" /></a><br />Αυτό είναι το αποτέλεσμα της συνεργασίας <a href="http://parapolitiki.blogspot.com/">http://parapolitiki.blogspot.com/</a> και <a href="http://bang-gr.blogspot.com/">http://bang-gr.blogspot.com/</a> . <a href="http://2.bp.blogspot.com/_qGWXDDVe8aQ/SFuppV73qdI/AAAAAAAAAEw/P_axLyaag40/s1600-h/siemens+3.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5213947521339468242" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_qGWXDDVe8aQ/SFuppV73qdI/AAAAAAAAAEw/P_axLyaag40/s320/siemens+3.jpg" border="0" /></a> Είδες για να κατηγορούνται πολιτικοί; Οι φυλακές αναβαθμίστηκαν με την μία... Πληροφορίες μας λένε ότι τον εξοπλισμό θα τον αναλάβει ο Κυριάκος από αυτά που του περίσσεψαν!<br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167699051546521663-8743686146631939087?l=antiakribeia.blogspot.com' alt='' /></div>mikros fokionhttp://www.blogger.com/profile/01407581594450376740noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8167699051546521663.post-55207883731437778022008-06-20T11:44:00.003+03:002008-11-13T09:10:03.684+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_qGWXDDVe8aQ/SFtuI1NxHaI/AAAAAAAAAEY/0qQ2MnDmDgw/s1600-h/tsoukatos.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5213882091614313890" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_qGWXDDVe8aQ/SFtuI1NxHaI/AAAAAAAAAEY/0qQ2MnDmDgw/s320/tsoukatos.jpg" border="0" /></a><br /><div>Την πατήσατε!!! Στον πρασινο φάκελο δεν έχω το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ... μια κωλοεπιταγούλα 1.οοο.οοο μάρκων για τα μικροέξοδα μου έχω!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167699051546521663-5520788373143777802?l=antiakribeia.blogspot.com' alt='' /></div>mikros fokionhttp://www.blogger.com/profile/01407581594450376740noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8167699051546521663.post-7026296799269021792008-06-19T12:32:00.005+03:002008-11-13T09:10:03.914+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_qGWXDDVe8aQ/SFoqg6Y1zLI/AAAAAAAAAEQ/_LKVlo0i-mo/s1600-h/dspphoto.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5213526263552396466" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_qGWXDDVe8aQ/SFoqg6Y1zLI/AAAAAAAAAEQ/_LKVlo0i-mo/s320/dspphoto.gif" border="0" /></a><br /><div><span style="font-size:130%;">Με κάλεσε η amelie να στύψω το μυαλό μου και να γράψω τρεις προτάσεις με αυτά που θα έλεγα στους πολιτικούς μας αν τους έβλεπα μπροστά μου. Μια φορά όταν βρέθηκα σε απόσταση αναπνοής με τον λόρδο Λιάπη δεν μπόρεσα να του πω τίποτα γιατί κρατούσα την κόρη μου (2 ετών) που ήθελε να του πετάξει πέτρα. Τέλος πάντων. Και πάλι δύσκολο είναι γιατί πρέπει να τα πεις στους πολιτικούς με μια γλώσσα που μπορούν να καταλάβουν και είναι δύσκολο να βρεις την κατάλληλη γλώσσα για να επικοινωνήσεις για παράδειγμα με τον Γιακουμάτο ή τον Πολύδωρα (τυχαία τα ονόματα)</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;">Ας προσπαθήσω όμως:</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;">1. Τι είδους άνθρωποι είστε που δεν ντρέπεστε να κάνετε μια τέτοια δουλειά;</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;">2. Πόσο ηλίθιους νομίζετε ότι είναι οι ψηφοφόροι και πόσο ηλίθιοι είναι πράγματι;</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;">3. Υπάρχει φορά που λέτε μια αλήθεια στον εαυτό σας γιατί προς τους τρίτους ξέρουμε την απάντηση...</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;">Θα μπορούσαν να είναι άπειρες οι ερωτήσεις ή οι προτάσεις αλλά σέβομαι τον περιορισμό.</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;">Με την σειρά μου θα καλέσω κάθε έναν από τους μπλογκοφιλους και επισκέπτες να γράψουν τις δικές τους προτάσεις.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167699051546521663-702629679926902179?l=antiakribeia.blogspot.com' alt='' /></div>mikros fokionhttp://www.blogger.com/profile/01407581594450376740noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8167699051546521663.post-82230625769777831162008-06-16T14:25:00.002+03:002008-11-13T09:10:04.152+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_qGWXDDVe8aQ/SFZOMImnhrI/AAAAAAAAAEI/J00f-oGotMk/s1600-h/karystos.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5212439589102782130" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_qGWXDDVe8aQ/SFZOMImnhrI/AAAAAAAAAEI/J00f-oGotMk/s320/karystos.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-size:130%;">Συνμπλογκίτες και περαστικοί καλησπέρα. Αποφάσισα να έχω και μια συμπληρωματική σελίδα ώστε να σας κάνω την ζωή πιο δύσκολη. Η αλήθεια είναι ότι τα ΜΜΕ (Μικρά Μεγάλα Εγκλήματα) έχουν την δική τους φιλοσοφία και δεν ήθελα να την χαλάσω. Έτσι για ότι άλλο θέλω να πω, να σχολιάσω, να συμμετέχω σε μπλογκοπαίχνιδα θα έχω ετούτη την γωνιά έκφρασης. Είναι σαν να είμαι Πασόκ και θέλω εκτός από τον Γιωργάκη να εκφράσω και τις απόψεις του ρεύματος. Χωρίς να διασπάσω τον Μικρό Φωκίωνα σε Μικρό και Φωκίωνα δημιουργώ ένα Όμιλο Προβληματισμού και έτσι δεν έχω και συνειδησιακά προβλήματα. Καλώς ήρθατε λοιπόν και από εδώ... </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167699051546521663-8223062576977783116?l=antiakribeia.blogspot.com' alt='' /></div>mikros fokionhttp://www.blogger.com/profile/01407581594450376740noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8167699051546521663.post-13548447934820663722008-05-09T12:53:00.000+03:002008-11-13T09:10:04.297+02:00ΤΟΥ ΣΤΑΘΗ<a href="http://1.bp.blogspot.com/_qGWXDDVe8aQ/SCQfuV1F_aI/AAAAAAAAADQ/bwWT34pRHwE/s1600-h/dspphoto1.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5198314750886673826" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_qGWXDDVe8aQ/SCQfuV1F_aI/AAAAAAAAADQ/bwWT34pRHwE/s320/dspphoto1.gif" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167699051546521663-1354844793482066372?l=antiakribeia.blogspot.com' alt='' /></div>mikros fokionhttp://www.blogger.com/profile/01407581594450376740noreply@blogger.com0